Lokalny Artysta w drodze do...

No nie nie nie. Nie nad jezioro. L.A. był nad jeziorem w niedzielę, ale jako rasowy outsider lansujący się na wysoką sztukę używał średnioformatowego aparatu a nie cyfraka, stąd foty w piątek. Lepsze to niż lansować się na styl EMO, bo przyjdą Ruscy i wszystkich EMO do lagrów. Tak pisali wczoraj w sieci. Bo u Ruskich EMO to tacy nowi punkowie, ale zamiast irokezów mają po dwie próby samobójcze.

W drodze do to temat dzisiejszego wpisu. L.A. od lat związany jest z miejscami wokół zbiornika Jeziora Turawskiego na Opolszczyźnie. Ponieważ załapał się nolens volens na okres komuny, to pamięta doskonale jak nad to jezioro w lecie ciągnęły zastępy górników, hutników, spawaczy, nauczycieli. Wesoło, pogodnie. Dwa dansingi, jedna smażalnia, dwa sklepy.

Teraz to zupełnie inne miejsce. Mimo to L.A. choć raz w roku musi tam być. To jest jak magnes. Co roku L.A. obserwuje zachodzące tu zmiany i co roku jest smutniejszy. Poza tym wyjazdem. Co prawda to było kilka godzin w czasie których L.A objechał rowerem jezioro dookoła, ale widać jakiś ruch. Jakby odżywało. Może coś się wydarzyło. Może w końcu coś się ruszy.

Ulubione miejsce: Huta szkła Jedlice. Ma to jakąś już poważną nazwę itd, jakiś koncern. Ale L.A. bardzo ja lubi. Nie wie czemu. Po prostu te absurdalne stosy stłuczki wokół pięknie kontrastują z idealnie poukładanymi wieżami z gotowych wyrobów. Bardzo to lubi.
Tymczasem temat tego postu umknął i zaszył się gdzieś w obrazach. Generalnie chodzi o to, że od jutra L.A. zaczyna urlop. Wybywa w inne piękne miejsce, które odwiedził przy okazji pleneru wraz z Pawłem z Falenicy i znika gdzieś na zboczach Masywu Śnieżnika. I nie ma tam śmieci, przyczep, skuterów wodnych, pijanych dyskotek i pól namiotowych. Jest cicho, nie ma dróg, mały drewniany domek, szum Białej Lądeckiej i mała polana w cieniu starych drzew. Do przeczytania po ósmym sierpnia.

Potomkin wkroczył w Trzeci Wymiar

Tydzień temu okazało się, że technika idzie do przodu. Jakiś człowiek siedzi w brzuchu mojej żony. Macha rękami (mają chyba z centymetr), wierci się i kręci i żywiołowo reaguje, gdy operator USG odpowiednio go poddenerwuje. chyba nawet widziałem po tych nerwach jak wystawia środkowy palec i potem obgryza paznokcie, co świadczy o tym, że to musi być mój potomek. Tyle że jeśli to zdjęcie powyżej, ma być dowodem na to, że 3D jest takie lepsze to ja nie wiem, lepiej mi się ogląda przekroje 2D, więcej na nich widać i znacznie precyzyjniej niż tu. No ale to technika. Ma robić wrażenie. Mi wystarczy i tak to, że jak wyszedłem od lekarza to szczękę miałem 30cm nad chodnikiem, choć szedłem dwunożnie i wyprostowany. Jasny gwint. Siedzi człowiek z brzuchu mojej żony.

LA na tropie Brzegu

Tym razem Lokalny Artysta terroryzował się obrazowo w Brzegu, do którego zaniosły go jego nogi kręcąc pedałami ile sił w nogach uciekając przed co chwilę przesłaniającymi Słońce ciężkimi deszczowymi chmurami. Podczas drogi obiecał sobie nigdy już nie pisać długich błędnie poskładanych zdań. Trudno. L.A. myślał nie tylko o tym. Obsesyjnie myślał na temat Autobiografii, czyli nowego cyklu. Dopadło go kilka ciekawych spostrzeżeń w tej materii, ale o tym może dowiemy się niebawem. Póki co ma jedną dobrą wiadomość: tuż przed Brzegiem przy wjeździe od Brzeziny jest taka wysoka skarpa nad wielką powierzchnią doliny Odry. Z tejże skarpy widać daleko na horyzoncie charakterystyczny komin elektrowni w Opolu. Co w tym dobrego? Ano to, że L.A. bardzo ją lubi bo widać ten komin znad Jeziora Turawskiego, nad które za 20 minut wyruszy na szybko autem, po pogapić się w przestrzeń. Oława na chwilę będzie oddychać sama.

Roy Stuart - Volume II - Taschen

Jakim smutnym krajem jest Polska. Doszło to do mnie, gdy na półce w Empiku znalazłem powyższą publikację i przypomniałem sobie, że znam tego autora od chyba 12 lat i nigdy nie udało mi się o nim przeczytać nic w jakichkolwiek polskich mediach. Mogę tylko snuć przypuszczenia takiego stanu rzeczy, a moje wrodzone draństwo na pierwszy ogień rzuca dwie dojmujące polskie skrajności: maniakalny lęk przed pornografią i uwielbienie dla homomniejszości artystycznej. Roy Stuart nie jest ani homoseksualistą, ani producentem zakrawających o pornografię obrazów. Jest mistrzem erotyki wyjętej z najdzikszych zakamarków ludzkich pragnień. Jego fotografie, a właściwie całe foto eseje o pożądaniu osadzone są w niesamowitych lokalizacjach i zawsze światło gra w nich pierwsze skrzypce. Tak czy owak, album Volume II to nie są typowe realizacje do gazet z różem w tytule, gdzie panie w ponętnych pozycjach prezentują swoje narządy w kooperacji z panami lub silikonowymi zabawkami. To modelki, które nie mają pudrowanych odbytów (dla celów sesji porno odbyty w 99% przypadków są pudrowane, aby miały kolor skóry pupy, by nie były ciemne i przez to mniej "apetyczne") czy nabłyszczanych warg sromowych. To modelki i modele grający (choć może "będący") ludźmi, jakich mijamy na ulicy, czy jakimi sami jesteśmy. To także opowiadania o tym, że coś dla większości z nas jest sensem życia, choć jest to teren tabu i teoretycznie w większości maskujemy jako społeczeństwo prawdziwy sens życia, prowadzonego w gruncie rzeczy po szynach pożądania i prokreacji.

Dlaczego Roy Stuart jest u nas mało popularny? Dlaczego Jock Sturges, Eric Knoll? A dlaczego Nobuyoshi Araki akurat odwrotnie? Mam swoją teorię: obłuda. Dopiero wtedy przełknęliśmy wystawy Arakiego, gdy okazało się, że już cały świat uznał jego prace za sztukę, bo gościł w najważniejszych centrach kultury. Eric Knoll czy Roy Stuart nie mieli wystawy w MOMA. Jak nie przyjęli się w konserwatywnej Ameryce, to w skrajnie udającej katolicką Polsce nie mają szans na zwiśnięcie na ścianie jakiejkolwiek galerii. Sturgesa prawdopodobnie by zamknięto w więzieniu. Innym powodem może być to, że my, Polacy, przez wychowanie w duchu katolickim nie umiemy rozmawiać o seksie w kategoriach piękna, tylko albo medycznych (srom, penis), albo podwórkowych (cipa, chuj). Nasz język stał się ubogi w słowa pozwalające na swobodną i nieskrępowaną rozmowę.

Może warto zainteresować się twórczością ww panów, by zrozumieć, że wielki fragment naszej egzystencji ucieka nam przed możliwością określenia go. Chyba że nauczymy się go spychać na tak daleki plan, jak daleko zepchnęliśmy już inne ważne kwestie, które również nas nie ominą.

Aha! A co w środku? Na prawdę piękne fotografie, niesamowite, mroczne, bijące cichym stękaniem i wilgotnym oddechem, ale warto. Na prawdę warto to zobaczyć.

Roy Stuart - Volume II - Taschen - 2008 - pierwsze wydanie 1999 - ISBN: 978-3-8228-3119-9 - 220x300mm, twarda oprawa, obwoluta - cena 49.90

Z pamiętnika Lokalnego Artysty

Byłem już tam, gdzie jest Nowy Świat. Teraz nadeszła chwila, w której należy zadać sobie pytanie o to, z której strony do niego trafiłem. Niezależnie od tego, znalazłem miejsce, które spokojnie można nazwać Końcem Świata. Takie, gdzie jak coś się pojawia, to znikąd, a jak znika, to nie wiadomo gdzie.

Początki Fotografii

Kolejny z początków, choć jakby nie do końca, bo gdy go nawijałem, to już wiedziałem, że te początki mam opisane, ale zupełnie o nich zapomniałem, więc chyba się nadaje.

A tak wogóle...

Szanowni Państwo, naszej redakcji udało się przed kilkoma dniami zrealizować wywiad z Lokalnym Artystą. Przepraszamy za tak późno jest publikowany, jednak nasza korektorka zajmowała się przez ponad tydzień poprawianiem błędów ortograficznych z nagranych na dyktafonie wypowiedzi L.A.

Wywiad zrealizowała nasza najmłodsza redakcyjna koleżanka podczas proszonego spaceru po centrum Wrocławia. Zapraszamy do lektury.

* * *

Mijamy właśnie ulicę Księcia Witolda, Lokalny Artysta trzyma w ręku światłomierz, ale nie widzę aparatu, więc wytaczam pierwsze pytanie:

Wiadomości Poranne: o co chodzi w tym, że nie wykonuje Pan fotografii, ale za to permanentnie mierzy światło?
Lokalny Artysta: To bardzo ciekawe pytanie, nie ukrywam, że przygotowałem się do odpowiedzi na nie. Otóż to nowy model zachowań w konceptualnym dokumencie. Już wielokrotnie dowodziłem, że bzdurnym wynalazkiem jest określenie Subiektywny Dokument, a tym bardziej Nowy Polski Dokument. Ja poszedłem krok dalej. Aby jak najbardziej odsunąć od siebie możliwość manipulacji w obraz, postanowiłem mierzyć światło.

WP: No dobrze, ale jakiś sposób na prezentację tego dzieła już pan opracował?
L.A.: Nie przejmuję się tym. Skoro przez 20 lat mało kto zwracał uwagę na tego rodzaju prace, które wykonywałem, to jakie ma to znaczenie teraz? Otóż żadne. A plusem tego jest to, że zwalnia mnie z ciężkich współczesnych dylematów.

WP: Jakich?
L.A.: No na przykład takiego, jak pracować? Wie pani, ile rozmów poważnych "artystów", uznanych artystów słyszałem, gdzie spierali się oni czy lepiej cyfrą, czy lepiej srebrowo. Albo czy lepiej na barycie, czy lepiej na wydruku... a ulubiona to czy z ramkami od negatywu czy bez nich. I to poważni ludzie z pierwszych stron gazet i z międzynarodowym uznaniem.... ehhh, a tak ja mam spokój. Nie rodzą się we mnie frustracje związane z nowym sprzętem, postępującą technologią, cropem, front focus'em... i całą masą pierdół.

WP: Przyznam, że to dość nietypowe zachowanie, nawet jak na pańskie możliwości...
L.A.: Myślę, że wszystko jeszcze przede mną. Możliwości pomiaru światła bardzo mnie kręcą, bardzo inspirują...

WP: ...i nie ma problemu z powiedzeniem, że "światło było złe".
L.A.: O dokładnie, nie ma tu to absolutnie żadnego znaczenia, bo każde śwaitło jest w przypadku tych działań dobre.

WP: A jakie były reakcje tzw. "środowiska"
L.A.: No nie ukrywam, że bardzo entuzjastyczne, choć jak później się okazało, nie mam szansy na pokazanie czegokolwiek w poważnych galeriach, prasie czy instytucjach związanych z kulturą.

WP: Dlaczego?
L.A.: Bo jestem zupełnie przeciętny. Wg dużej części ludzi człowiek twórczy może być tylko wtedy prawdziwy w ramach swojej twórczości, gdy jest w nim jakaś nutka perwersji, którą on się owija. Żonaty trzydziestolatek nie jest perwersyjny, nawet jeśli co dzień do pracy jeździ z psem.

WP: Czy chodzi panu o to, że dewianci mają łatwiej?
L.A.: Oczywiście.

WP: Ale to źle czy dobrze?
L.A.: Zależy od dewiacji i obiektu dewiacji dewianta.

WP: Nie wydaje się panu, że to troszkę paranoiczna wizja?
L.A.: Alez skąd! Proszę zobaczyć na świat mody. Widziała pani ilu tam dewiantów? A czy ktoś z wielkich projektantów pochwalił się, że ma partnera odmiennej niż swoja płci? Skąd...

WP: ...ale...?
L.A.: Nie nie, żadne "ale". Wystarczy być nie gejem, ale zwykłym pedałem czy inną ciotą, by zagwarantowac sobie droge na skróty do galerii. Bierze sie to stąd, że w umysłach wielu, choć homoseksualiści budzą obrzydzenie, to mają świadomość, że ktoś taki, kto kocha inaczej, ma w mózgu poprzestawiane pewne rzeczy, że dzięki swojej naturze jest s stanie bardziej skrajnie pokazać świat niż ktoś zwykły. Celowo nie używam słowa "normalny", tylko zwykły. Skoro jestem niepedałem, to jestem zwykłym cżłowiekiem i niczego niezwykłego nie zrobię. Skoro tak, to nie mogę wejść w świat wysokiej sztuki. Mogę robic otworki, a nawet najciekawsze inne rpojekty trafią na dno skrzynek pocztowych i ktoś za nie podzękuje wtedy, kiedy już nie będzie 2 płci, tylko sami onaniści.

WP: ...ale Jacykowowi się udało...
L.A.: ...ale co mu się udąło!?

WP: ...no w sztuce jest, ma nawet wejście do Cynamonu...
L.A.: ...spierdalaj pani.

WP: ...no ale...
L.A.: ...jebane chuje.

No i tu Lokalny Artysta stał się już dość zdenerwowany. Odszedł na już większą odległość ode mnie i kontynuował swój pełen nienawiści i złości wywód, przykuwając uwagę przypadkowych przechodniów, a było to gdzieś w okolicy Muzeum Narodowego:

L.A.: Czy pani po prostu nie rozumie, że w tych wszystkich durniach po prostu nie ma już miejsca na zwykłe, ludzkie zachowania? Że wolą sobie wzajemnie lizać tyłki, że nie wiedzą czym jest chęć bezinteresownej pomocy innym? Że wszelkie rankingi takich czy innych artystów budowane są na podstawie jednego klucza? Że muszą być trzy działy (tylko pomiksowne, żeby nie było to tak jasne): kumple, sławni i modni oraz ktoś z mniejszości seksualnych?

WP: Ależ to paranoja!
L.A.: A gdzie tam! Modnego jak kurator nie wypisze, to nikt go nie weźmie na poważnie. Jak nie da kumpla, to nikt potem nie będzie z nim w klubie siedział. Jak nie da homoseksualisty, to okrzyknął go homofobem... A w dupie to mam. Chciałem się po prostu przejść! Nie idź babo cholerna za mną. Spierdalaj!

* * *

Sami Państwo widzicie, że rozmowa z Lokalnym Artystą nie należy w naszej redakcji do wyróżnień. Dziennikarze boją się, ale i tak za wielki sukces traktujemy to, że aż tyle nowych rzeczy dowiedzieliśmy się o aktualnych trendach we współczesnej polskiej sztuce.

Marcin z Browaru

Marcin jest dyrektorem artystycznym
Browaru Mieszczańskiego we Wrocławiu.

* * *
Świecił Marcin Podgórny

Ewelina, Piotr i Marek

Ewelina, Piotr i Marek. Wrocław, Browar Mieszczański.

Ekipa regionalnego oddziału TVP, co zrealizowała materiał o wystawie, w której brałem udział. Poszło 23.06.2008 r. w Kawie czy herbacie na TVP 1 o 7.45

* * *

Świecił Marcin Podgórny

Tadek, Przemek i Kuba

Tadek, Przemek i Kuba to moi studenci (no, nie moi, ale przychodzą na moje zajęcia).

To 1/6 składu grupy, co jest u mnie pewną anomalią. Dzień wcześniej reszta strasznie zapiła, a niefortunnie moje zajęcia były pierwszymi dnia następnego. 5/6 grupy właśnie miało syndrom dnia następnego więc woleli spać. Trudno.

Znak czasów - czas znaku

Mieszkam w Oławie, to wie niemal każdy. Nie każdy jednak wie, że Oława to takie miasto z przyklejonym do niej Wrocławiem. W Oławie mieszka około 35 tyś. ludzi, z czego "na oko" 75% z nich na dużych osiedlach. Na tychże osiedlach mamy już dość dużo supermarketów, jest ze 2 należące do Społem, są 2 Biedronki, Intermarche, Carrefour, w budowie lub przygotowaniu jeszcze Aldi, Tesco i Lidl. Razem: 9 dużych sklepów. Już mam to gdzieś, że jest ich tyle, ale ten powyżej borykał się z dużym problemem: kadrą. Dwa miesiące po wybudowaniu stał nieeksploatowany, bo nie mogli zebrać ludzi do pracy. Czy to nie jest znakiem czasów? Może już nikogo nie przekonuje na kasie zarabianie 1300 zł miesięcznie? Może kasjerki będą w końcu łupać po 2000-2500 zł miesięcznie (netto)?? Z całego serca im tego życzę. Spawaczom życzę 5000 zł netto, grafikom 10000 zł netto, kolejarzom 3500zł netto i prawa do emerytury po 20 latach pracy. Życzę podatków niskich podatków, emerytury przed 50 rokiem życia, dzieci po trzydziestce, biodiesla w dystrybutorze po 2.50zł Netto.

Takie o życiu

Dzisiejsze zdjęcie nie ma nic wspólnego z treścią tu pisaną. Jest po prostu jakby tłem to muzyki, której teraz słucham (Biosphere/Microgravity). Fotka wykonana w końcu kwietnia 2008 r. niedaleko od szczytu Śnieżnika (Kotlina Kłodzka/Międzygórze). Jednak powód dzisiejszego wpisu jest inny. Od dnia tego postu, czyli od niemal trzech miesięcy, dzisiaj pierwszy raz jedno z dzieci moich nowych sąsiadów powiedziało mi rano: Dzień dobry. Cholera, co to za czasy, że dzieci nie witają się już choćby z grzeczności ze starszymi od siebie. Ja wiem, że nie jestem jeszcze tak bardzo stary, ale średnio o 22 lata od każdego dziecka w tej części bloku. Nie rozumiem tego bezstresowego wychowania dzieci. A najlepiej jest wtedy, gdy rodzice to tłumaczą nieśmiałością. To jak te dzieci takie nieśmiałe będą zawsze, to ja zaczynam martwić się o przetrwanie gatunku, bo jeśli jest problem z przywitaniem, to co dopiero z seksem?

A wracając do zdjęcia, kto powiedział, że pod światło nie wychodzi? To ja Wam powiem: każdy turysta który mnie mijał. Najpierw dzień dobry, potem że nie wyjdzie, na koniec co to za maszyna?

Lokalny Artysta jako głos społeczeństwa

No i jak? Żyje się lepiej?

Lokalny Artysta niezbyt często angażuje się w sprawy związane z polityką, choć jak większość artystów nie może być obojętny wobec zmian, które miały nadejść wg zapowiedzi z jesieni 2007 roku. Co się zmieniło? L.A. skomentował to tak: "Olej napędowy 4.55 zł. 4.50 jak się płaci kartą na Neste".

Podwodny Wrocław - 10-13 lipiec 2008

Tym razem informacja o kolejnej wystawie, w której biorę udział. Kolejnej, a dalej w Browarze Mieszczańskim. Dokładniejsze info o imprezie jest tu. Nie wiem czy mam pisać coś w stylu zapraszam, ale ekspozycja w dobrym towarzystwie, więc może się uda zobaczyć coś ciekawego. A tu o mnie tam. Pardon, o Lokalnym Artyście.

pierwszy raz nie wiem co napisać w tytule...

...ale nie pytajcie jak to się stało. W dłoni trzymam obraz efektu miłej nocy sprzed 7 tygodni i 3 dni. Serce biło 166 razy na minutę (no potomkina), co widziałem i słyszałem. Moje biło niewiele wolniej.

LA się wystawia. Czasem.

We Wrocławiu w Browarze Mieszczańskim na ul. Hubskiej trwa właśnie wystawa Objazdowe OFFO2. Jak to bywa z OFFO to ekspozycja fotografii otworkowej. Wszystko fajnie, ale jest jeden szkopuł (poza kiepski oświetleniem, co mi nie przeszkadza, bo mam lightboxy:): ja nie jestem fotografem otworkowym. No raz czy osiem posłużyłem się kamerą tego rodzaju, może udało mi się zrobić coś odkrywczego, ale nie utożsamiam się z tym - bądź co bądź - nurtem. Po prostu użyłem jej kilka razy ale w celu osiągnięcia pewnego efektu, do którego jedyna droga prowadziła przez mały otworek w aluminiowej blaszce. To nie usprawiedliwienie, ale zabezpieczenie przed zaszufladkowaniem...

A zresztą... a bez reszty.

Poplenerowo Olejniczakowo

Po długim oczekiwaniu na blogu Lokalnego Artysty zagościły fotografie innych twórców. Dzisiaj: Paweł Olejniczak. Może nie jest to powód do dumy dla Pawła, bo to ani superstrona, ani nic takiego, ale to, że zdjęcia te są tu, to nie przypadek. Jak uważni czytelnicy i oglądacze zauważyli, Paweł towarzyszył mi przy tworzeniu ostatniej części cyklu Ludzi Po Drodze noszącego obecnie tytuł: Autobiografia. By nie pozostać mu dłużnym ja asystowałem mu przy publikowanych poniżej zdjęciach. Ot, takie tam: przynieś, podaj, pozamiataj. A poważnie rola ta była różna, pomiary, porady itp. Pełna wymiana. Portrecista świecił krajobraziście, krajobrazista pomagał portreciście robić portret krainy. Taka nasza zabawa. Tak czy siak ci z Was, którzy znają nas oboje, mogą zobaczyć, jak kończą się prace, gdy się ludzie zamienią na chwilę mentalnościami. Ja jestem z Pawła dumny, mam nadzieję, że Paweł ze mnie też.

Kilka słów o samych obrazach. Foty, które tu zamieściłem powstały podczas naszego pleneru w Ściborzu między 30 maja a 1 czerwca 2008 r. Po co? Nie wiem. Chcieliśmy po prostu poza samą dokumentacją wyłapać klimat otoczenia, które jest tam nieco inne niż to, jakie otacza nas na co dzień. Inną sprawą jest po prostu czysta i niewytłumaczalna przyjemność. A praca w takim otoczeniu, jakie tam zastaliśmy, to może być tylko przyjemność. Jeśli ktoś się spodziewał głębszych przemyśleń, to może będzie zawiedziony. Trudno.

Wszystkie zamieszczone w tym poście fotografie
są autorstwa Pawła Olejniczaka.

Kopalnia Bazaltu w Lutyni, tu nastawieniu na upał, pył powtarzaliśmy to ujęcie dwa razy, bo ja zmierzyłem światło wg ISO 100, na którym ja pracowałem. Polaroid ma ISO 25. To zdjęcie było na Polaroidzie. Tu też fociliśmy 3 panów pracowników, co można znaleźć kilka postów poniżej.

Nie mogliśmy pominąć tego kościoła w Gierałtowie (chyba Starym). Ta biała ścieżka chyba krzyczała na nas. Albo do nas.

Gdzieś po drodze ze Starej Morawy w kierunku Stronia Śląskiego.

Tu spędziliśmy godzinę w temperaturze miliarda stopni, czekając na przejazd auta po tej cieniutkiej białej drodze. Oczywiście nie przejechało. Ale i tak jest dobrze. Gdzieś w okolicach drogo 392 Lądek Zdrój - Nowa Bystrzyca

Mnie ta fota bawi, po prostu. Stara Morawa.

Widok z punktu widokowego na granicy państwa. Lutynia.

Gierałtów. Tak tak.

Bezobrazowy

Może to zbyt wcześnie, by podsumowywać akcję Ludzi Po Drodze, ale zdarzyły się pewne rzeczy, które miały dość dziwne rozwiązania. Na tyle dziwne, że ja spotkałem się z nimi pierwszy raz i nie były w żaden sposób do przewidzenia. 

Pierwsza sprawa dotyczy Arka, którego spotkałem ponownie w ostatnią środę maja 2008 r. Obiecałem mu, że przywiozę mu fotkę, o którą prosił. Zdawałem sobie w pełni sprawę z jego może nie tyle ułomności, co po prostu zupełnie innego toku myślenia niż naszego, tzw "normalnego", choć bardzo nie lubię dzielenia nas na nas, a ich na ich, normalni - nienormalni, sprawni - niepełnosprawni. Byłem razem z Pawłem w Oleśnicy Małej, pokazywałem Pawłowi tamtejszy pałac. Arek pojawił się znikąd przy aucie i całe szczęście miałem obiecaną fotkę przy sobie i mu ją dałem. Ku mojemu przerażeniu okazało się, że Arek nie wie kto jest na fotografii. To dla mnie jest niepojęte, że on nie zdaje sobie sprawy z własnej cielesności, ale w sposób taki, jaki my o niej myślimy. Obraz naszego ciała jest dla nas naturalny, nierozerwalny. Często mówiąc "ja" ma się na myśli siebie jako ja-swoje-ciało. Nie wiem, jak on to rozumie, ale to było dla mnie przerażające. Nie znać swojej cielesności. Może nie jest tak do końca, ale on po prostu nie poznał, kto jest na zdjęciu. To bardzo dojmujące przeżycie dla mnie i bardzo dużo znaczące. Nie wiem też, czy przypadkiem nie wyrządziłem mu tym krzywdy większej, niż gdybym nigdy mu jej (tej fotografii) nie dał.

Druga rzecz, już jak najbardziej pozytywna to pani Stanisława, którą odwiedziłem dzisiaj. Jej reakcja na swoją fotografię, a nie ma się co owijać w bawełnę, to prawdopodobnie jedna z ładniejszych fot, jakie kiedykolwiek ktokolwiek jej zrobił, była zdumiewająca. Fakt, nie broniła się jakoś bardzo przed fotografią, ale wiele osób o tak podeszłym wieku wzbrania się przed identyfikowaniem się z wizerunkiem osoby starej (wiekiem). Pani Stanisława jednak to chyba osoba, w której duch ma kilkadziesiąt lat mniej, niż ciało. Radość, chwalenie się przed sąsiadkami. Wiem, że nie zrobiłem jej tym krzywdy, a wręcz przeciwnie, dałem jej dużo radości. Co więcej, wydaje mi się, że przez takie działania mogę sobie i innym przygotować dobry grunt pod kolejne akcje, może dzięki temu ludzie będą chętniej udostępniać nam (fotografom i nie tylko) swój wizerunek. Oby, ale to nie napawa na prawdę sporą dawką optymizmu. Jest sens w tym co robię, jest jakaś korzyść nie tylko dla mnie.

Trzecia rzecz to to, że tytuł roboczy: Ludzie Po Drodze rozwinął się chyba na tytuł tej pracy, który będzie bardziej adekwatny jej celowi, czyli przedstawieniu mnie za pomocą ludzi z mojego otoczenia. Myślę, że "Autobiografia" będzie lepszym tytułem, pozostawi więcej niedopowiedzeń. Faktem jest, że za kilkadziesiąt lat, nawet jeśli tego zestawu nikt nie doceni wystawą, albumem czy orderem, to kiedys nawet niewielki zbiór tych fotografii będzie cenny ze względu na to, że staram się pokazać na nich ludzi takimi, jakimi są, ale przez pryzmat mojej kreacji. Łatwo na ich podstawie ustalić czas, miejsce (choćby z podpisów, które w sumie mają nieś minimum informacji, które udało się zdobyć w czasie krótkiej rozmowy). To lepsze wg mnie, bardziej uniwersalne niż zadawać im to samo pytanie, czy starać się ich wszystkich wpinać ponad jeden mianownik. Mianownikiem jestem ja i moja obecność w tym a nie innym miejscu. Poza tym po jakimś czasie nie będzie problemu (o ile uda mi się kontynuować projekt dostateznie długo), aby zmontować z całości materiały zestawy dotyczące jakiegoś problemu, np. wyselekcjonowania grup społecznych, konkretnych problemów itp. Nie stworzę dokładnego obrazu społeczeństwa, które mnie otacza, to po prostu nie jest możliwe. Ale można mnie potraktować jako taki intytut statystyczny. Wybieram po prostu jakąć próbę spośród ogółu. A jaka to próba i jak bardzo ona jest reprezentatywna? To już nie mój problem.

Jeśli nawet ktoś nie będzie chciał dać się uwiecznić, to też to jakoś uda mi się pokazać. Chyba wiem jak.

Tu powinien być człowiek

Wyobraź sobie upał. Ale taki upał, że mózg przestaje działać. Wyobraź sobie koniec maja, ale taki, że wydaje się być początkiem lipca. Wyobraź sobie drogę, gdzie dwie mrówki nie mogą się ominąć, bo jest tak wąska. Wyobraź sobie powietrze, które drga tak głośno, że je słyszysz i wiatr, który cicho porusza skąpanymi w słońcu łąkowymi roślinami. Wyobraź sobie, że stoi tu człowiek, co tu mieszka. Ale wyobraź sobie.

Już? Teraz wyobraź sobie kto to może być? Rolnik, co krowę przepędza na inne pastwisko? Czy rowerzysta, co tędy jedzie do Idzikowa, a może Kletna? Nie, fotografa, co zaryzykował zatrzymania się na tej patelni i z ciężką eRBetką mierzy przed siebie. Stąd. Tam. Ludzie Po Drodze to nie tylko Ci, których udało mi się namówić na zdjęcie czy spotkać na mojej własnej, poniekąd odkrywczej drodze. To także i ci, których tu nie ma, ale bardzo by się chciało, żeby byli.

A tu czekam na aktualizację notatek... na pewno Andrzej i Darek...

Rowerzyści, których dane niebawem uzupełnię.

Na teraz wiem, że to było na drodze 392 w okolicy Czarnej Góry, między Idzikowem a Kletnem. O tu.

To była jedna z ostatnich fot tego dnia w moim temacie, bo skończyło mi się światło ze względy na chmury i burzę, którą widać tu w tle. Potem męczyliśmy się z polaroidami 4x5 cala. No, Paweł się męczył ze mną i moimi pomiarami światła dalekimi od jakichkolwiek wzorców.

* * *

Świeci tu: Paweł Olejniczak

Maria i Magda

Maria z Jeszkowa Dolnego i Magda z Kłodzka to kolejne amatorki jazdy na rowerze. 

Spotkane akurat w Jaszkowej Górnej.

* * *

Światło i rozmowę zapenił: Paweł Olejniczak.

Pani Maria

Pani Maria z Mąkolna. W 1945 jej rodzina osiedliła się tu po opuszczeniu Lwowa. Pani Maria miała wtedy 3 lata. Jej syn zajmuje się malowaniem masek samochodów i produkcją sztucznych palm kokosowych.

Nie sposób nie zauważyć tej lokacji na ciasnym zakręcie drogi nr 46 z Paczkowa do Kłodzka, gdzie nagle z olchowego lasu wyłaniają się palmy.

* * *
Poświecił - choć to karkołomne gdy Słońce w zenicie - Paweł Olejniczak

Pan Artur

Pan Artur z Częstochowy jest kierowcą autokaru. Przywiózł do Kotliny Kłodzkiej ludzi na szkolenie/sympozjum/imprezę (nie dogadaliśmy na co), niemniej jednak na drodze, gdzie ledwo mijają się dwie mrówki my (ja i Paweł toyotą, pan Artur autokarem) mijaliśmy się kilka razy.


Fotka jest także dowodem dla mnie na to, że muszę mieć poziomicę.

* * *

Światło: Paweł

Pani Urszula

Pani Urszula ze Stronia Śląskigo.
Pani Urszula prowadzi sklep spożywczy przy wylocie na Stary/Nowy Gierałtów, Bielice. Za jej sklepem płynie Biała Lądecka. Pani Urszula sprzedała nam Staropolankę lekko gazowaną i zgodziła się na zdjęcie. Podała nam adres domowy, żeby wysłać odbitkę.

* * *

Swiatło i ostrzeganie przed pojazdami jadącymi ulicą (fotografowałem z jezdni): Paweł Olejniczak

Pan Ludwik

Pan Ludwik z Nowej Rudy przyjechał na ryby nad Zalew Otmuchów do Ściborza. Pan Ludwik jest emerytowanym górnikiem i z nostalgią wspomina czasy, gdy w Nowej Rudzie pełną parą szło wydobycie. Pan Ludwik nie lubi boleni, bo mają dużo ości. Nie to co okonie.

* * *

Tu ważna rola Pawła, poza światłem oczywiście. Wyprswadował mi, żeby nie zmuszać człowieka do stania en-face. Niech siedzi.

Joachim i Jenka

Joachim i Jenka z Düren przed swoim kamperem nad jeziorem w Ściborzu.

Joachim gdy miał 5 lat wyjechał do Niemiec, ale urodził się w Polsce i wraz z dziewczyną i psem przyjechał tu na urlop, by przy okazji znaleźć ślady swojej rodziny tu w Polsce.

* * *
Oświetlenie: Paweł Olejniczak

Bikers Choice

Restauracja Bikers Choice w Kletnie.

Słońce się schowało, zaczęło grzmieć. Podjechały 3 motocykle, jeźdźców nie fociliśmy, bo światło się skończyło na ten dzień dla nas. Poznaliśmy właściciela, który zajmuje się w życiu chyba rzeczami, które kocha, Jest w stanie załatwić normalnego wojskowego Hummera z brezentowymi fotelami itp za 35 tys USD. Taniej niż Renault Thalia. Przynajmniej nikt nie trąbi na Hummera na światłach.

Irina

Irina prowadzi małą knajpkę na granicy Polsko-Czeskiej.

Knajpka mieści się w budce celników, którzy nie muszą już tu urzędować na mocy Układu z Schengen. Dla mnie to czysta paranoja, bo pamiętam czasy Pewexów.

Tego dnia - kiedy wykonywaliśmy tą fotografię - knajpka była otwarta po raz perwszy. 31 maj 2008 r.

* * *

Światło: Paweł Olejniczak

Mieczysław

Pan Mieczysław miał duże opory by wystąpić na tej fotografii. Spotkaliśmy go na terenie kopalni Lutynia. Pokazał nam szczyt Góry Borówkowej, na której w czasie komuny spotykali sie liderzy opozycji Polski i Czech - Jacek Kuroń i Vaclav Havel. Bardzo lubi te okolice. Pochodzi z Lądka Zdroju.

• • •

Oświetlenie: Paweł Olejniczak

Zbigniew

Zbigniew z Lądka Zdr. 

Zbigniew jest kierownikiem ruchu w kopalni w Lutyni. Pracuje tu od 1980 r. Zbigniew jest pierwszą osobą, która sama świadomie poprosiła o zdjęcie. Brawo.

* * *

Światło i zatrzymanie buldożera: Paweł Olejniczak