dzisiaj mnie zaczarowała Sóley

tu nie Afryka

Deszcz, błoto, puste ulice - wieczór meczu Polska - Rosja w małym mieście na Dolnym Śląsku.

Don't Stop The Dance - długi weekend pracy

Celebracja wolnych dni od pracy przy komputerze nie pozwala mi się nudzić. Odrabianie zaległości, choć głowa wciąż gdzieś w trasie. Plany na długi przejazd do Kotliny Kłodzkiej muszę odstawić na "za jakiś czas". Choć ja jestem z tym, co strasznie nie lubią "odstawiać na potem". Przynajmniej jeśli chodzi o przyjemności.

Wrzut z dwóch wypadów - czwartek i niedziela. Ponad 5000 kcal łącznie, a tylko 16 km asfaltu (łącznie). Reszta to błoto, piach i trochę zapomnianego bruku.

Jaz Ratowice, Odra. Wczoraj widziałem to z góry podczas podejścia do lądowania.

O, gdzieś z tego miejsca.


A wcześniej jechałem przez wiele wiosek i w wielu miejscach było tak.


Płatki kwiatów zostały zastąpione przez akcenty piłkarskie.




Staw w Jelczu. Niemiłosiernie mnie to dziwi, jak blisko tu ludzie obcują ze śmiercią, na jednym z brzegów jest dość duży cmentarz. I to "przyklejony" do linii brzegowej.

Dzisiaj w trasie były klasyki.

Nowy dobry Klient i nauka latania

Ostatni czas - co widać po blogu - upłynął na ciężkiej pracy zawodowej. Niemal dwa miesiące przygotowań. Nowy, zadowolony Klient w portfolio i nauka latania w dwa dni wyleczyła mnie z lęku przed lataniem (a był paniczny). Teraz jestem uzależniony od startów. Dziwi mnie, że kolej nie robi nic, aby być choć ciut tańszą od tanich linii lotniczych.

W każdym razie obecnie w Warszawie w Skwerze i przy Skwerze można oglądać owoc pracy kilkunastu fotografów i mój (jako grafika, który to wszystko - za przeproszeniem - spiął wspólną klamrą), zrealizowany z wielkim poświęceniem po stronie tak zleceniobiorcy (to normalne), jak i zleceniodawcy (co już takie naturalne nie jest). Cel szczytny, o czym TU mówi Jurek Owsiak.

Nie ma lipy. Kto nie może zobaczyć w Warszawie ponad stu plansz, ma szanse zobaczyć pomniejszony zestaw w swoim mieście wojewódzkim. Jakoś od zaraz.

Ponieważ ten blog nie jest komercyjny, to nie będę tu pisać o oczywistych podziękowaniach itd. Na to przyjdzie czas niebawem.

1476 kcal

30 km dość szybko. Żaden, ale absolutnie żadnej inny sposób na pokonywanie przestrzeni nie może się równać do roweru. Dość szybko, by sprawnie się przemieszczać, dość wolno, by zbierać widoki, zapachy i dźwięki. Wszystko można. Genialnie.

mam mało czasu ale dobrze, że wpadająkoledzy

genialny set na ładną sobotę

zaczynam bać się znaku drogowego A-18b

Dzisiaj zwalniałem jadąc wzdłuż zarośli. Jutro oddaję kolejną porcję "treści krwistej", też będzie ze 30 ml. Ale cieszy mnie to, że mogę już włożyć buty kolarskiej i że nie puchnie mi kostka, pozwalając mi dzisiaj na pokonanie 35 z 40 kilometrów pod porywisty wiatr. Pozostałe 5 było z wiatrem. Niestety na tym odcinku wielokrotnie był ruch wahadłowy, a tam gdzie nie był, tam asfalt był tragiczny.

Wiosna to czas zabitych szczygłów. Każdego rozjechanego zwierzaka strasznie mi żal, ale szczygłów jakoś bardziej. Nie wiem, dokąd one odlatują na zimę, ale jak wracają tu to dostają chyba małpiego rozumu. Po zdjęciu przeniosłem go na pobocze, po pewnie przyszedłby jakiś lis lub borsuk, i mógłby zginąć pod kołami kolejnego auta pędzącego na kolejną komunię. Jak to w maju.

Choruję poważnie na rower szosowy. Jednak.

Muzyka na dziś:

trochę Źle urodzeni w Gliwicach

No to po Gliwicach. Pomimo zwyczajnych u mnie lęków wywołanych przez odsłuch własnego głosu z głośników i nerwicowych podrapywań do głowie, wszystko poszło chyba git. Półtorej godziny zleciało dość szybko na rozmowie o tematach około książkowych.

Dziękuję Madze Sokalskiej za zaproszenie, Filipowi Springerowi za rozmowę.

Springer&Sienkiewicz w Gliwicach

Kumoterskim układem jutro będę rozmawiać z Filipem Springerem o jego książce. W Gliwicach gościć nas będzie Maga Sokalska w Czytelni Sztuki. Start o 17.30.

Bawi mnie to, że od 1986 do 1998 roku moja mama wiecznie miała do mnie pretensje o to, że ja nie czytałem książek. Czytałem ich całe stosy, ale nie lektur obowiązkowych, bo to było dobre do cięcia żył. Połowa to martyrologia narodowa, druga połowa to dzieła wieszczów. Trzecia połowa to Krzyżacy i Potop. Ciekawy jestem, czy Henryk Sienkiewicz jest dumny z tego, że tymi cegłami karmi się dzieci. No i słabi poloniści na mojej drodze też nie zachęcali, tzn w liceum. Pani z polaka no zawała pytania o to, co kto miał na stole, a nie co kto miał na myśli i prowadziła zajęcia z gotowych publikacji o tytule Ściąga. A nam zabraniała ich używać. Kiedyś doszło do sytuacji, że się Pani zagotowała, jak zaczęliśmy z kolegą wyprzedzać jej słowa, gdy sami czytaliśmy z wyprzedzeniem to, co ona nam dyktowała.

Jutro tak nie powinno być. Zapraszam.

Kotowice - Zakrzów.

granica sezonowa

Na wschodniej ścianie powiatu oławskiego, na granicy z woj. Opolskim stoi nowa granica - niemiecko-ukraińska. Coś w sam raz na hipokryzję Zachodu względem państw rozwijających się. Kanclerz Niemiec jako jeden z pierwszych oficjalnie bojkotuje ukraińską część imprezy sportowej, a sport przecież w kolebce demokracji był poza wojną i poza polityką. Wpadła na ten pomysł na początku sezonu szparagowego, a tu przecież wielka niemiecka korporacja, na terenach dawnych Prus, ma wielką uprawę szparagów, na której pracują obywatele Ukrainy. Ponoć w docelowej sile sześciuset robotników. Morze kopców owiniętych białą folią, skrzynki i przetwórnia, z której tiry wożą białe szparagi prosto na niemieckie talerze. To już jedno kuriozum, ale sami za tym głosowaliśmy, nie mam nic przeciwko temu, ale pobąkiwania o bojkocie imprezy sportowej w kraju, który ma aspiracje do "normalności" w rozumieniu Zachodu, to moim zdaniem "Zachodni strzał w Zachodnie kolano".

To trochę jak bojkot Chin, które uzależniły od swojej siły roboczej cały świat. I jak bojkotować Chiny? Dzwonisz do kolegi z apelem o bojkot - telefon masz wyprodukowany z Chinach. No to może wyślesz mu maila? Komputer w większości to też chiński produkt. Jak zbojkotować 25% cywilizacji, która uzależniła od siebie 90% reszty świata?

Pozostaje oczywiście odwieczne dla mnie pytanie - na ile znamy prawdę taką, jaka ona jest, a na ile znamy prawdę (w tym przypadku) kijowskiego rządu? A może znamy tylko prawdę osadzonej w więzieniu byłej premier? A może, idąc za Wojciechem Bruszewskim - Bardziej właściwą strategią byłoby, zanim zaczniemy mówić prawdę i tylko prawdę, wstępne uzgodnienie, jak to było naprawdę.

kolejne dni 33 roku życia

Ubaw po pachy. Minęło 12 dni od wypadku. Noga dalej cierpi. Zeszłą opuchlizna ze stopy, ale na goleni wciąż jest torba z płynem. Sytuacja z tą nogą niby prosta, a nadaje się na komedię, która w świecie zachodnim wywołała by śmiech, a w naszym - zadumę.

Minęło 12 dni, w czasie których nikt nie zrobił mi prześwietlenia obitej nogi, straciłem masę czasu na poszukiwania surowicy przeciwtężcowej, a o zapisie do chirurga mogę pomarzyć. A to tylko ciężkie stłuczenie. Jak mają się czuć komfortowo ci, którzy chorują na poważne choroby? Jak mają zaufać? Komu?

kolejne dni 33 roku życia

Noga dalej spuchnięta, dalej obolała, ale bez dramatu. Dramatem dzisiaj był niemal cały dzień. Teraz już jestem nieco mniej wkurwiony, więc przytemperuję nieco emocje i opiszę, jak było. Krótko. To, co się działo dzisiaj ma ścisły związek z niedzielnym wypadkiem.

Zgodnie z zaleceniem lekarza z awaryjnej, niedzielnej przychodni, poszedłem do POZetu pokazać się i zapisać na kolejne szczepienie przeciwko tężcowi. Lekarz z POZetu zauważył, że skoro ja w życiu nie byłem szczepiony na tężec, to zastrzyk podany mi w niedzielę nie chroni mnie przed choroba, a rany nóg były na tyle głębokie, że istnieje realne zagrożenie chorobą i należy podać surowicę. Wypisał kwit, poszedłem do ambulatorium, ale pani kazała jechać do apteki, bo surowica wyszła. W każdej aptece w Oławie (byłem w ponad ośmiu) dostałem tę samą informację - nie ma surowicy, będzie w połowie maja.

Dzwonię do lekarza - "panie Wojtku, no to niech się Pan modli". Do kogo? Ja przecież nie jestem wierzący. Ja jestem płacący! Płacę miesiąc w miesiąc blisko tysiąc peelenów do ZUSu. Miesiąc temu Wicepremier powiedział, że on by na emeryturę z ZUSu to nie liczył. Na opiekę medyczną też nie ma co, bo dzisiaj zapytałem o potrzebną mi wizytę do alergologa, ale nie ma już zapisów na ten rok. No i frustracja. Dzwonię po ludziach, rodzinie. Kuzynka podpowiada - zadzwoń do wojewódzkiej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Dzwonię. W końcu ktoś, kto mnie rozumie i podaje krok po kroku, gdzie dzwonić. Dzwonię do szpitala wojewódzkiego. Szpital mówi mi, żeby wziąć zaświadczenie z POZetu. Lekarz w POZecie się cieszy, że mi się udało (pewnie ucieszyły by się też te wszystkie aptekarki, które na moje pytanie - niczym pana od czerwonej papryki pytającego Premiera: jak żyć - co robić, tylko wzruszały ramionami). No więc mam kwit od lekarza, cisnę do Wrocławia. Odbijam się od drzwi do drzwi i każdy mnie odsyła do POZetu słowami: tam panu pomogą. Gówno mi pomogą, bo leku nie ma w aptece. Nie ma tego, nie ma zamiennika. Kurwa. Dzwonie sam do hurtowni farmaceutycznych, bo nie wierzę w to, co mi mówią. Dzwonię po znajomych znowu i szukam pomocy. Mam - musisz mieć inny kwit i iść w inne drzwi. Więc powrót do POZetu, ale mojego lekarza już nie ma i muszę innemu (jak każdemu innemu tłumaczyć, że w niedzielę miałem wypadek na rowerze i że zderzyłem się z sarną) znowu opowiadać tę samą historię. Umiem ją tak, że wariografem można ją potwierdzić. Znowu kwit, znowu wyjazd do Wrocławia. Opowiadanie i zapisywanie na oddział, i po pół godzinie wypisanie z z oddziału. Ale za to i pani doktor i pani pielęgniarka były super miłe.

I teraz pytanie - jak to możliwe, że w dobrze rozwijającym się kraju, które za moment przyjmie największą ilość obcokrajowców na swoje ziemie od 1939 roku, nie ma surowicy przeciwko popularnej chorobie zakaźnej, której śmiertelność (wg wikipedii) wynosi 30%?

Ja poświęciłem na to dzisiaj 10 godzin, żeby ją dostać. Dwa razy prawie się poryczałem, że jestem bezsilny wobec tego monstrum, jaki jest ten cholerny kraj. Tu się durnie przeciskają o wartości wyssane z palca, a w aptece nie ma podstawowych rzeczy, które mi się należą, bo ciężko pracuję, żeby zapłacić kasę do funduszu, który nie może mi zapewnić świadczeń zdrowotnych i przyszłych, emerytalnych.

Kolejny udany dzień 33 roku życia. Na Gromnik.

Doskonały poranek. Tuż przed 7.00 był u mnie Boguś, z którym w grudniu lataliśmy po południowych terenach Opola. Dzisiaj plan ambitny - Wiązów - Gromnik - Wiązów. Do Wiązowa mieliśmy jechać autem. Ale po co. Pogoda dobra, jedziemy ode mnie spod domu rowerami. Pierwsza fota pamiątkowa we wsi Żeleźnik. Kapitalne miejsce, piękny pałac, kościół. Aż dziw, że z wyjątkiem tego postu i może z 10 innych (z czego dwa na tym blogu) miejsc w sieci traktuje o tej wiosce. A jej uroki są niezwykłe. Zresztą jak cały region. Dziwi mnie, że nie ma tu tabunów fanatyków XC. Może by się powiaty Oławski, Strzeliński i jakieś z Opolszczyzny zmówiły i przygotowały trasy? Wokół Opola są, działają, sam po tych trasach wielokrotnie jeździłem.

Ironia losu - dalej Żeleźnik. Pomnik "wiecznej sławy Armii Czerwonej. Oczywiście beton, ale coś mi mówi, że pod spodem jest podobny, poświęcony poległym podczas wojny 1914-1918. Oczywiście doszło parę innych, skrajnych i wymownych symboli.

200 metrów od domu, ciśniemy ile sił, bo czas goni. Prąd w nogach ma się ku końcowi, a motywacją do kręcenia korbami jest pieczony karczek i roszponka. Zza krzaków wybiegają dwie sarny i wpadają między mnie a Bogdana, ale luz. Mówię swojemu towarzyszowi, że kilka lat temu otarłem się o sarnę w podobnej sytuacji. No i po 2 sekundach śmiechu trzecia sarna wpadła mi pod koła. uderzyłem w nią, wywinąłem klasyczny OTB z lądowaniem głową na asfalcie. Kask ratuje mi życie. Niestety nie miałem kasku na kolanach, więc teraz czeka mnie mała przerwa w jeździe. Ale nie ma złamań. Sarna przeżyła i sprawnie pobiegła dalej zostawiając trochę sierści w różnych zakamarkach roweru i moich ran.

Trasa rowerowa 1527990 - powered by Bikemap