obrazowy terroryzm

28/365@33

2012-01-31T20:20:00.002+01:00

Powoli wracam do lepszej kondycji. Chciałbym już wsiąść na rower. W celu rozruszania się, albo raczej odstresowania - poszedłem sobie na chwilę na kriospacer. Jedenaście kresek poniżej zera. Do tego w głowie gra Biosphere, płyta Insomnia.

Zaczynam bać się linków do Youtuba. Podobnie jak 99% tych, którzy protestują przeciw ACTA - zaczynam się bać, chociaż nie przeczytałem tej cholery. Nie wiem o czym ona jest. Ale to tak jak z kosmitami - każdego to jara, ale raczej większość by się bała.

27/365@33

2012-01-31T09:00:00.001+01:00

Wczoraj packshoty w Wałbrzychu. Wzór talerza nie mój, więc go zasłoniłem. Ręka jest Zbyszka.

26/365@33

2012-01-29T11:36:00.003+01:00

Trochę dzisiaj było zimno - wytrzymałem 3 foty. Nie wiem, jak bracia Bisson z dużo mniej poręcznym sprzętem radzili sobie wchodząc na Mount Blanc w 1962, z zestawem do mokrego procesu kolodionowego (wtedy to służyło precyzji obrazu, a nie jak teraz - spierdolizmowi).

Dzisiaj zabrałem się za obfocenie resztek oławskich murali - mało ich już, a i te, które pozostały - już raczej mogą służyć do zabawy w skojarzenia. Ale lepiej późno, niż wcale. Dwa już mam, na pozostałe dwa - trzeba poczekać na inne światło.

25/365@33

2012-01-28T18:22:00.001+01:00

Naświetliłem dzisiaj 3 negatywy. Jutro rano może też kilka naświetle.

23/365@33 i 24/365@33

2012-01-27T21:54:00.002+01:00

fot. Zbyszek Kordys. Szklarska Poręba, okolice Zakrętu Śmierci, marzec 2011.

Dzisiaj rodzina już w komplecie w domu. Dzisiaj też pan Fotonaprawa wyczyścił mi matrycę w aparacie, więc straciła ona swój indywidualny charakter na jakiś czas. W poniedziałek będę focić miliard porcelanowych elementów, więc jej indywidualizm mi nie pasuje. Chwilowo.

22/365@33

2012-01-25T21:03:00.002+01:00

Lubię z moim synem oglądać pociągi. Jak byłem łepkiem, jedną z niewielu form rodzinnej aktywności była działka. Na działce stałem na "tarasie" dziadkowej altany (dziadek był uparty człowiek, a wszystko co wytworzyły jego ręce, miało być niezniszczalne, to i altana stoi do teraz) i salutowałem pociągom. Głupi człowiek był, że jasna cholera. Mój syn nie salutuje. I dobrze.

21/365@33

2012-01-24T21:32:00.002+01:00

Dzisiaj pojechałem do laryngologa, bo od bardzo wczesnego rana nie mogłem spać z bólu, jaki męczy mnie od zatok. Ponieważ Wikipedia umożliwiła mi skończenie fakultetu z laryngologii, to wiedziałem o tym wcześniej sam. Ale Wikipedia niestety nie da mi recepty. Co ciekawe, jakoś tydzień temu tez byłe mu lekarza, i ten nie dał mi antybiotyków, bo jeszcze byłem w dobrym stanie. Kazał kupić fajne krople do nosa bez recepty i miały one działać. Pełen ufności pobiegłem do apteki, ale złapałem ciężkiego wkurwa, bo apteki zrobiły sobie strajk. Co mnie obchodzi apteczany (aptekowy) strajk - ja chcę leki i móc dalej spokojnie pracować, a nie potem znów sie wyrywać, żeby kupić te cholerne medykamenty. Zły jak pies jadę na rajd po aptekach - wchodzę do jednej, drugiej, piątej - nigdzie nie ma tych cholernych kropli. W szóstej geniusz farmacji mówi mi, że nie ma, ale ma inne - krople to krople, powiedzenie o leczeniu kataru każdy zna (leczony trwa tydzień, nieleczony - siedem dni). Kupiłem co było, leczę się sam. A z dnia na dzień gorzej. Dzisiaj lekarz zobaczył moją dość nieciekawą facjatę wykrzywioną w bólu i pierwsze co rzekł zaraz po tym, że bez antybiotyku się nie obędzie to to, że muszę kupić te krople, że mi uratują nos w mig. No kurwa mać. Aptekarka wiedziała lepiej. Dzisiaj wydałem 16 razy więcej kasy, niż wtedy.

To dobry przykład do dzisiejszych spostrzeżeń dotyczących zaufania. Wszystkie media trąbią o ACTA. Niektóre nawet protestują. Fest protest, skoro da się wyłączyć zaczernienie. Trochę się portale jednak scykorzyły, że jak ktoś zobaczy, że nie działa, to pójdzie gdzie indziej. Ja dzisiaj też zaprotestuję z równie istotnym skutkiem. Otóż dzisiaj umyję zęby stojąc tyłem do umywalki. Albo bardziej ekscentrycznie - umyję je nad wanną. Panie Premierze, słyszał Pan?! Ja nie żartuję.

Już nawet protesty w tym kraju są głupie. Mniejsza o cel. I tak zapewne 99% przeciwników ACTA nie przeczytało tego tekstu, tylko idąc owczym pędem sprzeciwia się mu. Sam go nie przeczytałem. Ale ufam innym. I będę dzisiaj myć zęby stojąc tyłem nad wanną. Taki jestem zajebisty.

20/365@33

2012-01-23T21:58:00.003+01:00

Leci z nosa, leci z nieba. Za oknem właśnie przestałem widzieć światła miasta, bo tak sypie. W uszy płynie Labradford. Cieszmy się linkami, jeszcze za nimi zatęsknimy.

19/365@33

2012-01-22T21:35:00.002+01:00

Bez zmian. Chcę na rower.

18/365@33

2012-01-21T23:48:00.001+01:00

Kolejny dzień niby zimy.

17/365@33

2012-01-20T20:42:00.003+01:00

jakoś mniej więcej trzydzieści lat temu (z dokładnością do miesiąca) wylądowałem w szpitalu. Miałem wtedy 3 lata i to wydarzenie traktuję jako moment od którego moja świadomość trwa do dzisiaj. Pamięć absolutna, wydarzenie jedno po drugim, z małymi wyjątkami. Ponoć niewiele ludzi tak ma. Od 3 lat bardzo czekałem na moment, w którym mój Syn będzie mieć 3 lata, bo jakoś sobie wmówiłem, że on też tak może mieć. Jeśli tak, to też zacznie swoją świadomość od szpitala.

Ale teraz można być z rodzicem non stop. Wtedy nie.

Ważny obraz wyrył mi się w głowie, jak przez okno i zasłonę z sypiącego śniegu obserwowałem mężczyznę, który szedł na dworze. Miał jedną nogę, opierał się na dwóch kulach, miał kaszkiet, szarą marynarkę i palił papierocha. Miał twarz taką charakterystyczną (no i ten brak nogi), że poznawałem go jeszcze jakoś do końca lat 80 ub. wieku. Ponieważ miałem chorobę, która wymagała wysokobiałkowej diety, to jakimś cudem mojej mamie udało się załatwić twaróg (to było jakoś miesiąc po wprowadzeniu stanu wojennego) i czekoladę. Pamiętam, jak weszła do sali, gdzie leżałem, dała mi słoik, w nim twaróg z rodzynkami i kawałkami czekolady. Jak poszła, to zacząłem go jeść na spółę z koleżanką z łóżka obok, nie pamiętam niestety już jej imienia, ale była Cyganką, miała czarne loki i była bardzo ładna. Jak zobaczyła to pielęgniarka, to nam to zabrała, że niby nie wolno i potem przez szyby (wszystkie sale były przeszklone, aż do dyżurki) patrzyliśmy, jak ona to wcinała. Oczywiście było nam smutno. Zemsta była słodka - najpierw w czasie wolnym od kłucia nas igłami (mieliśmy tę samą chorobę), poszliśmy "na telewizor" i rozsiedliśmy się w pielęgniarskich fotelach i wcinaliśmy "mózgi" - takie brązowe, orzeszki arachidowe przywożone z Czechosłowacji. Zapewne były fantem dziękczynnym za opiekę lub coś innego - wtedy to było normalne - koniak, kwiaty, bomboniera, etc. Oczywiście zostaliśmy przyłapani. Znowu było smutno. Wesoło było, jak co dzień rano przy pobieraniu moczu do próbówki (co dzień trzeba było dać mocz do badania), a trzylatek raczej sam nie nasika do szklanej próbówki. Akurat była "ta" pielęgniarka, więc mocz trafił wszędzie, ale nie do probówki.

Teraz jest zupełnie inaczej. Pielęgniarki są miłe, choć spotkałem dwie, które pamiętam z dzieciństwa, ale to inne, niż tamta. Te były spoko.

Spoko pielęgniarka to była taka, która po krótkim czasie leczenia, w moim ciastowatym od hormonów ciele potrafiła znaleźć igłą żyłę w czasie krótszym, niż wieczność (jak masz do 6 lat, to każda minuta to wieczność, tym bardziej, gdy to cholernie boli). I do tego ważne, żeby być precyzyjnym i miłym.

16/365@33

2012-01-19T13:37:00.004+01:00

Ponieważ pierwszy miesiąc tego roku upływa pod znakiem chorowania, szpitali, aptek i generalnie nie tego, co się da lubić - to lecą linki. Powyżej Sławek Tobis mówi o swojej wystawie, w której udział brali: Sławoj Dubiel, Magda Hueckel, Grzegorz Jarmocewicz, Bogdan Konopka, Maciej Kuszela, Tomasz Michałowski, Wojtek Sienkiewicz, Waldemar Śliwczyński, Sławomir Tobis oraz Michał Zieliński.

Niestety nie widziałem jej, a nie wiem, czy wrzucałem tu foty z materiału (na bank nie wszystkie), ale odkopię i wrzucę w wolnej chwili.

14/365@33 & 15/365@33

2012-01-18T19:36:00.004+01:00

Dzisiaj przyszedłem do domu po całym dniu. siadłem w fotelu, nałożyłem słuchawki i nie włączam muzyki.

Albo nie:

Roll the Dice - Undertow (live Norberg festival 2009) from Ruben Broman on Vimeo.

drugi raz to wlepiam, ale to są moim zdaniem tacy geniusze i tak niezwykły utwór, że mogę to wklejać w sumie co dnia. Oni, Jóhann Jóhannsson, Gus Gus - wszystko na Północy. Geniusze jednak.

trzynastydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia i czternastydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia

2012-01-17T09:49:00.002+01:00

Za oknem wyczekiwany śnieg właśnie dosypuje kolejne milimetry do 5 cm, które już leży, na które czekałem. I ja i mój Syn. On czekał na sanki i bałwana, ja na zamarznięte błoto i szaleństwo rowerowe. Za to przybywa nam warstwa chusteczek, ubywa syropów i tabletek. To już wykracza poza granice zwykłego przypadku - to musi być uknute gdzieś "wyżej".

dwunastydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia

2012-01-15T22:37:00.003+01:00

Kiedyś u Grudzińskiego poznałem jeden z moich ulubionych cytatów o życiu, który w przełożeniu na prace grafika mógłby brzmieć tak: "W konfrontacji projektu wstępnego z produktem finalnym, ten pierwszy zawsze przegrywa". Ale i tak jest dobrze.

jedenastydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia

2012-01-14T22:43:00.004+01:00

Dzisiaj obudziłem się zdrowy, potem się rozchorowałem, a robiąc porządki znalazłem płytę z fotami z mojej pierwszej cyfrówki z 2004 roku. Powyżej - chyba ostatnie zdjęcie, które zrobiłem mojej mamie. A i to chyba była nasza ostatnia wspólna wycieczka. I masa innych zdjęć z 2004 roku. To był bardzo trudny rok.

dziesiątydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia

2012-01-13T16:44:00.002+01:00

Rychlebské stezky - Official Movie 2011 from Slavik Petr on Vimeo.

W skrócie - dzisiaj okazało się, że mam swoją Mekkę. 80km od domu. Prawdopodobnie tam będzie mnie można spotkać, gdy będę mieć wolny czas. Możliwe, że nie będzie to codziennie.

ósmyidziewiątydzieńtrzydziestotrzyletniegorokużycia

2012-01-12T19:17:00.002+01:00

Wczoraj byłem w kinie na nowym filmie Agnieszki Holland - "W ciemności". Wydaje mi się, że to jeden z najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek widziałem. Więckiewicz jest geniuszem.

Polecam DCF. Wchodząc do kina można poczuć zapach kina - wykładziny, tapicerki foteli, a nie popkornu. Ale jest bar i jest wódka. Wódka przyda się po tym filmie.

siódmydzieńtrzydziestotrzyletniegożycia

2012-01-10T22:23:00.002+01:00

Dzień siódmy. Dzisiaj zaprojektowałem spożywczemu potentatowi: key visual, plakat, 2x wobbler, niestandardową zabudowę półpaletową, listwę półkową, trzy tła do prezentacji. Potentatowi od rowerów zaprojektowałem piękną reklamę prasową. Potentatowi od energii zaprojektowałem kolejną kartę produktową. A dla kolegi zrobiłem właśnie packshoty.

A Lili się znalazła. Cała i zdrowa. Uff.

szóstydzieńtrzydzistotrzyletniegożycia

2012-01-10T11:48:00.001+01:00

Wczoraj oglądałem STALKERa, od 2 tygodni gram w S.T.A.L.K.E.R.'a. Jeszcze trochę i będę stalkerem. Zonę już mam.

trzecidzieńtrzydzistotrzyletniegożycia czwartydzieńtrzydzistotrzyletniegożycia piątydzieńtrzydzistotrzyletniegożycia

2012-01-08T21:03:00.002+01:00

Byłem w Górach Sowich trochę odpocząć. Nie mogę się jednak uwolnić od wrażenia, że dałem ciała. Pies poszedł za nami na spacer(nie nasz, gospodarzy) i przepadł.

Lili w sobotę (7 stycznia) poszła zielonym szlakiem w towarzystwie mężczyzny i dwójki dzieci. Zielonym z Lasocina na Kozie Siodło. Potem szukałem jej tam do zmroku, ale wróciłem do wsi, gdy zaczęła się śnieżyca. Rano przeczesaliśmy autem drogę od Rzeczki do Walimia, ale nic. Może miejscowe akcje się powiodą. Lili strasznie lubi dzieci, jest super fajnym, siedmiomiesięcznym psem. Choć nie wiem, czy powinienem, czy nie, ale mam poczucie winy. Nic innego w głowie nie pozostało mi po tym weekendzie.

drugidzieńtrzydzistotrzyletniegożycia

2012-01-05T21:07:00.002+01:00

W drugi dzień bycia w wieku chrystusowym poszedłem na wernisaż do oławskiego Ośrodka Kultury. Na chwilę zajrzałem do innego miejsca, niż docelowe (powyżej). No i o tym nie napiszę.

Ale w drugiej galerii (właściwie w pierwszej) była fajna wystawa Adam Szkudlarka. Fajnie być fotoamatorem, który po roku pracy robi takie dobre rzeczy. Zbyszek Kordys, opiekun fotoamatorów w oławskim OK, bardzo dobrze dba o to, by fotoamatorstwo było czymś dobrym, a nie kiepskim, synonimem tandety. Chociaż przy aktualnym poziomie tzw. zawodowstwa - fotoamatorstwo brzmi nad wyraz pochlebnie. Adam póki co nie ma profilu na fb, nie widzę bloga, ani www. Oławski OK leży przy drodze nr 94, więc każdy może wystawę zobaczyć. O ile cieć wpuści:)

33

2012-01-04T21:30:00.002+01:00

dzisiaj rano wstałem bardzo wcześnie. Wsiadłem do auta na niemal około 4h przed moimi 33 urodzinami. Pełen byłem chęci, by dzisiejszy dzień uczynić jakoś spektakularnym, ale mi się nie chce. Grunt, że idę już spać. Najpierw kąpiel, sesja z gazetą o podróżach rowerem i trzeba się ogolić. Od pracy samemu zaczynam czuć się jak hikikomori... a niedawno byłem roninem.

Jaki ten świat cały japoński, co nie?

koniec roku na rowerze...

2011-12-31T17:58:00.004+01:00

...pojechałem w końcu sam. 17 km błota, 13 km asfaltu, dwie gleby w błoto, 1 godzina czyszczenia roweru, 1 godzina czyszczenia ciuchów i siebie. Ten rok był jak ten wyjazd - za krótki, dużo brudu, dużo ciężkich momentów, dwie ciężkie gleby, ale i masa radości. Może to brzmię jak napęczniały patosem grafoman, ale cóż - taki był 2011 rok.

Jak ktoś ma wolną godzinę, to zapraszam do linka:

2011-12-30T22:21:00.002+01:00

Wszystko ze strony http://www.milosnicywiazowa.pl

Siedzę sobie w przedostatni dzień tego roku przy kompie i patrzę w zachowane w zakamarkach sieci przedwojenne zdjęcia "moich" okolic. Siedzę, słucham Maxa Richtera i prawie płaczę. Tu był Raj jeszcze chwilę temu. To, co można zobaczyć teraz na Dolnym Śląsku to mniej więcej apokaliptyczna wizja futurologów sprzed 100 lat, którzy nawet nie przypuszczali, że będzie broń nuklearna. Wiązów, dawniej Wansen - w samym rynku maleńkiego miasteczka naliczyłem 4 kafejki i 3 restauracje, gasthaus, piekarnie. Kino nawet. I tak wybrałem te pozowane foty, zapewne nie artysty godnego krytyki Krytyka Krytyków od Wykrzykników, lecz solidnego rzemieślnika, raczej lubianego. Tylko pies u stóp szwaczek nie dał się namówić na bezruch, siedział, i tylko zadek małego długowłosego psa jest w miarę widoczny, ale chyba dziwił się, dlaczego nikt się nie rusza.

Oława, Zwierzyniec/Ohlau, Tiergarten 18.11.2011 r.

2011-12-29T15:39:00.006+01:00

O tym miejscu pisałem już, a braki wiedzy powodują, że nie mogę już napisać nic więcej, wciąż badam. Tu link (o tu). Jak byłem mały, taki z 4-6 lat, to miałem dziwne marzenia. Zabawki z tych lepszych były tak odległe w połowie lat osiemdziesiątych, że nawet o nich nie marzyłem. Nawet chyba nie o komputerze. Ale marzyłem o spacerze tym mostem. Prosta rzecz, a spełniła się jakoś po długim czasie (długi czas dla dziecka to około tyle, co teraz kwartał dla niemal 33 latka). W każdym razie w Oławie albo chodziło się mostem żelaznym nad głównym kanałem Odry, albo betonowymi kładkami nad rzeką Oławą. A ten most, którego konstrukcja musi mieć jakąś fachową nazwę, był (jest) tak "mostowy", że mógłby być ilustracją do encyklopedii (dla urodzonych po 1990 r. - encyklopedia to taka wikipedia w wersji manualnej, nie ma tagów i hyperlinków). A jako dziecko - jeśli nie chorowałem lub nie przechodziłem rekonwalescencji - to spacerowałem. Moja mama była uzależniona od spacerów, a ja byłem biernym spacerowiczem. I podczas jednego ze spacerów dojrzałem ten most i chciałem się nim przejść, ale moja bierność też objawiała się nie-decyzyjnością w temacie obieranych kierunków. Nie zawsze, ale często, ale to nie tragedia, ale w sumie bardziej śmieszne. Wracałem do domu, oczywiście pewnie znowu padły mi nerki i pół roku nie było spacerów, ale były marzenia, że w końcu przejdę tym mostem. Rysowałem go (kredkami Koh-I-Nor, które tato przywiózł z Czechosłwoacji razem z albumem Karela Kuklika), malowałem go (plakatówkami z papierniczego, kupionymi przy okazji kolejnej kolejki za papierem do dupy, bo jak już się doczekało tyle w kolejce, to można było nabyć coś jeszcze). W końcu kiedyś udało się nim przejść. I taka celebracja miejsc pozostała mi do dzisiaj.

Sławoj Dubiel (któremu jak zwykle dziękuję za wołanie negatywów) powiedział, że te mosty to musiała być jakaś standaryzowana konstrukcja, bo w okolicy Opola są takie i mosty, i wiadukty kolejowe (z tych mniejszych).

ul. Oławska, Warszawa - Bemowo, 20.11.2011 r.

2011-12-28T21:31:00.002+01:00

Dwie foty, które nie wejdą do finalnego cyklu, choć obie dla mnie ważne. No - pozostaje jeszcze możliwość, że coś się zmieni.

PS. Dzięki dla Rafała Siderskiego i Zbyszka Kordysa.

śniadanie na mieście

2011-12-28T13:16:00.002+01:00

Rano pobudka, wyjście (wybieg) z dzieckiem do lekarza i śniadanie na mieście, o ile można tak nazwać jedyne czynne rano miejsce na rynku mojego miasta. Jedno, ale wrośnięte w to miasto od lat. Gdy jakoś w połowie lat osiemdziesiątych moja mama stała w pobliskim sklepie papierniczym w kolejce (pewnie po papier toaletowy), to pamiętam, ze dała mi takie stare 5 zł, za które w "Tostach" kupiłem tosta i oranżadę. I chyba została mi reszta. Minęło prawie 20 lat, tamte 5 zł po denominacji zamieniło się w 0.0005 zł, a ja dzisiaj znowu zapłaciłem niewiele więcej. W papierniczym nie ma kolejek, wokół ratusza z jednego banku zrobiło się siedem.

W "Tostach" na ścianie jest naklejona tapeta z przedwojenną fotografią pierzei rynku, w której zjadający tosty właśnie spożywa tosty. Ja w piątek idę to sfotografować. I zjeść tosty.

akwarela

2011-12-27T13:02:00.004+01:00

Już pisałem, że Babcia odeszła. Kolejny w rodzinie przypadek, gdy zegar, który stał przy łóżku zatrzymał się w tym samym czasie, w którym odszedł jego właściciel. Nie wiem, co o tym sądzić. Generalnie raczej nie wiem, niż wiem.

W pokoju u Babci, gdzie spędziłem około 4 lat życia (nie chodziłem do przedszkola, zajmowała się mną Babcia) wisiała (wisi) ta akwarela. Babcia dostała ją od wyprowadzającej się sąsiadki jakoś w latach pięćdziesiątych. O tym obrazie dość często myślę, bo to jest dla mnie wizja idealnego miejsca. Trochę tak, jak Woody Allen pokazał Hiszpanię w Vicki Cristina Barcelona. Taki świat doskonały - jest morze, góry, piękna zabudowa i smutny handlarz z osłem, który z lewej strony musi opuścić to miejsce.

Dzisiaj byłem też na cmentarzu komunalnym zrobić kilka zdjęć. Poniemiecki cmentarz, brama do kwatery czerwonoarmistów, czerwone, pięcioramienne gwiazdy i piaskowiec pomalowany na piaskowo. Wszystko tu zaczyna przypominać mi nie przebudowę czy renowację, a maskowanie.

Może to był powód, taki mimo woli, że Babcia nigdy nie chciała mi opowiadać o wojnie, o obozie u fabryce zbrojeniowej w Ulm, gdzie spędziła wojnę. Zawsze mnie to interesowało, a ona w zaparte nie chciała o tym mówić. Myślę, że wiele osób nie chciało już o czymkolwiek mówić, tylko zamaskować to, co boli i udawać, że żyje się normalnie.

czas leci

2011-12-26T18:52:00.002+01:00

Wczoraj stuknęła kolejna rocznica ślubu. Dzisiaj ostatni dzień świąt i udane zapanowanie nad pochłanianiem pokarmów, dzięki czemu może jutro wsiądę na rower i może gdzieś nawet dojadę.

Dzisiaj na cmentarzu wyklarował mi się (albo nawet spolaryzował) pogląd na miejsce, w którym jestem i chyba nawet zaczynam wiedzieć, jak to opracować, by było to zrozumiałe, by dało się to pokazać w taki sposób, który przestanie mieć potrzebę zaprzęgania wielkiego nakładu słów. Budowy i nie-budowy, które od ponad roku maltretuję mają tu duży wpływ i też mi się przydadzą, ale klucz jest nieco inny. Trzeba się spieszyć. W środę została pochowana moja ostatnia Babcia, która jeszcze miała wiedzę, która była mi potrzebna, ale której nigdy nie chciała zdradzić. Znowu odnoszę się do okresu, który wydaje się być pewnym constans'em, ale tam czuję się bezpiecznie i ufam jakoś swoim doświadczeniom "z wtedy". Odnoszę wrażenie, że wszystko, co się tu zmienia w otoczeniu, mimowolnie prowadzi do destrukcji materialnych pozostałości pamięci i co raz silniejszego idealizowania ów constansu. Na "mojej" ulicy w Oławie, kiedyś po obu stronach jezdni rosły lipy. W dwóch rzędach po obu stronach chodnika. Asfalt wylany na poniemiecki bruk był fatalny, ale sama ulica bardzo urokliwa. Teraz zamiast skrzyżowania jest rondo z wielką kamienną tablicą informującą o tym, że to za unijne pieniądze w jakiejś części, lip nie ma prawie w ogóle, ale jest piękny asfalt i hotel o fatalnej bryle, ale wielkim przepychu. Nie ma na tej ulicy pół tysiąca ludzi co 8 godzin, bo ani do zakładu napraw taboru kolejowego już nie przychodzi tyle ludzi na każdą zmianę, ani do huty, a na miejscu tartaku stoi ów hotel i wielki sklep. Stoi jeszcze budynek, wielki szary biurowiec, ale biurowiec to wiem z teraz, bo wcześniej to była ponura przychodnia lekarska. I na przeciw niej stał wagon z dziwnym krzyżem, w którym badano co roku ludzi na obecność gruźlicy. I była gminna spółdzielnia, i było życie. To tak trochę po hipstersku - im chujowiej, tym lepiej. Tylko dla kogo?

im starsza kura, tym lepszy rosół.

2011-12-19T11:37:00.003+01:00

Kolejny wyjazd za mną.

i tak do zajebania

2011-12-14T21:17:00.002+01:00

Ostatnio czas upływa pod dyktando pracy, zamartwień, smutku, chorób, szpitala. Czyli jak zwykle i tak już będzie zawsze. Albo gorzej.

Ale jest też czasem miejsce na chwilę przyjemności.

Oławska warszawska

2011-12-09T10:11:00.002+01:00

fot: Sławoj Dubiel

Właśnie dostałem maila od Sławoja, że Oławska warszawska super się wywołała i dobrze rokuje. Niebawem skanowanie i obrabiani. Było nie było w temacie polskiej części projektu jest półmetek. Jednak dopasowanie pory roku, miejsca, czasu, zdrowia i wszystkich rzeczy, żeby te foty wyglądały tak, jak tego sobie życzę - to karkołomne zadanie. Liczę, że do pierwszych liści w kwietniu 2012 polska część będzie zamknięta.

Jak zwykle - wielkie podziękowania dla Sławoja.

73/4 - niedziela na opolszczyźnie

2011-12-06T20:34:00.003+01:00

fot. Bogusław Kaczmarczyk

Niedziela upłynęła pod znakiem ciężkiego terenu wokół Opola. Południowej części, prawie pod Górażdże. Cztery koła i siedemdziesiąt trzy lata do kupy. Jedna twarda gleba, jeden dzwoń. Niby grudzień, a był deszcz, słońce, deszcz, wiatr, słońce i deszcz.

Wpadłem w wir pracy i nie mogę złapać oddechu, znowu jak dekadę temu - ciężkie roboty po nocach. Takie oblicze kryzysu.

plener plener

2011-11-28T09:36:00.002+01:00

Baryt.

Zjazd koło Dobromierza. I już będzie raczej płasko.

Koniec drogi po 150 km. Karkonoszy nie widać, ale Góry Sowie jeszcze tak.

Weekend spędziłem w Przesiece, gdzie byłem gościem pleneru na zaproszenie MFF Kwadrat. Tylko dwa dni. To o jednądługość życia za krótko. Przesieka to bez wątpienia jedno z moich ulubionych miejsc na Dolnym Śląsku. Sam plener - intensywny. Dziękuję za wspólnie spędzony czas. Sama Przesieka ewoluuje. Budynki, które do niedawna stały w riunie - albo są wyburzane, albo restaurowane. Nowe - to już nie bylejakie, ale całkiem zgrabne konstrukcje. Może bez super polotu, ale za to nie niszczą krajobrazu. Przynajmniej nie bardzo.

A to podkład muzyczny całego wyjazdu. Genialny.

jak się nie ma fot, to trzeba wrzucać linki

2011-11-24T22:41:00.000+01:00

Stygmaty

2011-11-20T21:42:00.003+01:00

Wczoraj

Wczoraj

Wczoraj

Dla Fundacji DOC zrobiłem katalog wystawy, która właśnie trwa w galerii Muzeum Warszawskiego Druku w budowie, na Marszałkowkiej. Ironia losu - też - jakby nie było to dosłownie - robię fotografię uliczną.

Dzisiaj rano, Warszawa - Bemowo. fot. Rafał Siderski

Dzisiaj rano. W marcu Rafał zrobił dla mnie foty poglądowe, i choć nie wybiorę tego kadru do zestawu, to bardzo polubiłem ten układ i tak czy siak - zrobiłem go.

Dzisiaj - południe. Powrót.

Teren między Skierniewicami a Koluszkami. Chciałbym tu pojeździć rowerem.

To królowało wczoraj w słuchawkach.

To w samochodzie.

To dzisiaj w słuchawkach.

Dziękuję.

dwie lokalizacje bez stylu

2011-11-18T10:39:00.004+01:00

W ramach uprawiania fotografii bez upragionego przez niektórych krytyków "stylu" - dzisiaj w końcu udało mi się rano złapać idealne warunki, kompletnie nie wiało, kompletnie było pochmurno, jest kompletnie idealnie. Zimno tylko. W niedzielę rano czeka mnie ul. Oławska w Warszawie. Nie uda mi się za jednym razem po drodze zrobić częstochowskiej ul. Oławskiej, ale trudno. Dobrze, że udało się znowu ruszyć. Nigdy nie myślałem, że oszaleję na punkcie tych pór roku, gdy jest szaro i nie ma liści.

Dowiedziałem się też o pewnym wynalazku w stodole odalonej o kawałek drogi od mojego domu. Otóż niemiecka rodzina, która tam mieszkała, w stodole, wyryła w tynku epitafium dla głowy rodziny, która to głowa należała do SS i która poległa na froncie wschodnim. Prawdopodobnie to jedyny ślad po tym człowieku. Jego syn był tu kilkanaście lat temu, szukał w domu dokumentów, które miały być ukryte, ale nie znalazł. Ci ludzie mieszkli tu razem z Polakami jeszcze przez jakiś czas po wojnie.

A dzisiaj byłem w miejscu, gdzie Oława (Ohlau) łączy się z dzielnicą Zwierzyniec (Tiergarten). Wyjątkowy, betonowy most nad kanałem, który wpada do elektrowni wodnej, która wciąż produkuje prąd, ale już na innym zespole generatorów, jednak stare urządzenia hydrotechniczne są dla niej w dalczym ciągu kluczowe. Odra wpływając do Oławy rozbija się a trzy kanały, jeden to kanał elektrowni, dwa kanały żeglugowe (jeden ze starą śluzą i jazem, drugi przy elewatorze i z nową śluzą). To jedno z ładniejszych miejsc tego miasta.

na dworzu nieco pizga

2011-11-15T13:48:00.004+01:00

Przeworno, sierpień 2011

Południowe zbocze Gromnika, sierpień 2011

Biały Kościół, sierpień 2011

To naturalne, że wędkarze siedzący na jednym brzegu rzeki zazdroszą tym, którzy siedzą po drugiej stronie. I vice versa. Jak jest upał, to większość tęskni za szronem, jak jest szron, to zamykamy oczy i czujemy, że oślepiający blask samochodowych reflektorów, które o 17.00 są już jedynym źródłem światła, jest tym samym blaskiem, przed którym chroniliśmy oczy leżąc na plaży.

W tym roku lato było takie, że było i lato, i długie dni i nieomal był szron. Ale teraz mam do siebie pretensje, że tak odbierałem to lato, gdy jeszcze było, a teraz mi źle, gdy rano w płaczącycm Synem idę do auta, trzeba pryskać jakimś płynem po szybie, żeby rozmarzła. Autem trzęsie, zimno, mgła, szron. Z auta nawet tak to wszystko wygląda, że chętnie bym wsiadł na rower po prostu przeszedł się z aparatem po loklacjach, które mnie interesują. Ale w mig skóra na dłoniach przypomina tarkę i boli jak cholera, nie wiem, jak ogarnąć wszystkie pokrętła i dźwignie w moim Toyo. Nie chce mi się.

I jak sobie teraz przypomnę wycieczkę wokół Gromnika, przejazdy przez dzikie szlaki, szutry, komary, długie podjazdy i szybkie zjazdy - to aż mi źle. I wtedy trochę byliśmy z Tomkiem nie zadowoleni, że dość yło chłodno. Jak na środek wakacji.

20 minut to strata wiary

2011-11-10T08:19:00.002+01:00

http://trojmiasto.gazeta.pl/trojmiasto/1,35612,10620582,Kuria_odrzuca_nowoczesny_projekt_gdanskiego_kosciola.html

W ramach porannej toalety merytorycznej odpalając się do pracy zaglądam, co dzieje się na świecie. Czytam, że paliwo idzie w górę, zaglądam na serwis społecznościowy, by pocieszyć się, że nie jestem pierwszym wśród znajomych, który już pracuje i dowiedzieć się, że 3 kolegów ma dzisiaj urodziny, a ja i tak nie złożę im życzeń w postaci wpisu na ich ścianę. Bo nie.

Na gazeta.pl uderzył na pierwszą informację artykuł o kościele, który nie podoba się wladzom kościelnym. No mi też się nie podoba, ale pewnie nasze podowy są inne. Ja nie lubię manifestacji wiary w nowym stylu. Za dużo dużych krzyży. W moim rozumieniu wspołczesne budowle sakralne powinny być maksymalnie skromne (co nie znaczy, że nie zbudowane z rozmahem czy po prostu duże, choć zasadność ich wielkości budzi teraz co raz większe wątpliwości). Jednak rozbawił mnie argument, dla którego kościół ma być budowany na tej działce o wartości 2.8 mln zł (zakupionej za 1% jej wartości) - "bo koleny kościół jest 20 minut marszu stąd".

Po piewrsze cały czas z wiadomości i słuchać, że maleje ilość powołań, maleje ilość czynnych wiernych. Rośni ilość aut, a pod wiejskimi kościołami w niedzielę nie ma jak przejechać rowerem, bo stoi masa aut.

To zbiegło się w czasie z propozycją wycięcia przydrożnych symboli zaświadczających o tragedii w tym miejscu. To fakt, że odwracają uwagę. Ale nikt nie myśli, żeby wyciąć reklamy z trawników (we Wrocławiu jakaś nowa moda), z pól, ze ścian, bilboardy, rusztowania. Wszędzie jest powierzchnia reklamowa. Może zająć się tym, co jest faktycznym problemem, a jak już będzie czysto, to wycinać resztę? Może wyciąć te, które mają betonowy fundament i same mogą stać się śmiertelnym zagrożeniem, gdy ktoś ze śliskiej drogi wpadnie do rowu i takie betonowe wotu rozpruje mu dach auta i głowę pasażera? Może do tego powołać komisję?

Ale wszystko to, co jest tak śmiertelnie poważnie brane przez kościelnych dostojników i polityków z lewa i z prawa staje się powodem kpiny ogromnej części narodu. Kilka dni temu w pewnym serialu telewizyjnym uśmiercono jedną z postaci istotną dla calej realizacji. Na portalach społecznościowych krążą tysiące akcji o powołaniu komisji śledczych, fankluby pudeł, które zabiły ową postać (w wyniku wypadku samochodowego), miejsca znane przed rokiem z wędrujących krzyży przerobione na ołtarze poświęcone bohaterce. Po ilości wpisów i odwiedzin stron, idącej w miliony, można wywnioskować, że jesteśmy spoko narodem szyderców i generalnie wyluzowani. Śmiejemy się z naszych nowych ikon, stałych ikon, jednocześnie drwimy z własnych wyborów (np parlametarnych).

Mam pytanie, czy my w takim razie, jako naród, nie cierpimy na jakieś zaburzenia dwubiegunowe? Myślę, że tak. W dniu tragedii, czy śmierci istotnej w kulturze postaci - naród jednoczy się, a drwiny stanowią cichą opozycję, bo nie wypada. Wraz z narastaniem rozliczenia linia drwin przenosi się na drugą stronę, powodując, że powaga przeradza się w śmieszność.

AL Fünfteichen

2011-11-06T15:35:00.009+01:00

Nie ma problemu ze znajomością obozów zagłądy, które są filarami wiedzy z zakresu histrii w podstawówce. Każde dziecko niemal było na wycieczce w Oświęcimiu czy Rogoźnicy. Oczywiście mowa o nazistowskich obozach, nie po polskich czy niemieckich. Mało kto wie, że Jelczańskie zakłady samochodowe powstały na terenie (i w halach) po zakładach, które miały mroczną historię. Co bardziej mnie dziwi - wielu mieszkańców regionu nie ma o tym zielonego pojęcia. Jeszcze bardziej dziwi fakt, że nikt nigdy w szkole podstawowej czy średniej nie powiedział ani słowa na ten temat. Pani od histroii ze szkoły średniej jakoś w 1995 roku była załamana wybormai prezydenckimi, że co nasi rodzice robią, że to źle, że Kwaśniewski wygra (to był pierwszy dzień po wyborach, ale nie pamiętam, czy była wtedy druga tura), że to jest problem. Ale nie uświadomiła nas, że nie chodzimy po chodnikach, po których jako małe dzieci biegali nasi dziadkowie i babcie. Nie istaniło nic takiego, jak lekcje o tym miejscu i jego minionych 50 latach. Pustka, dziura. Nie mam pretensji to pani od historii, realizowała program. Ale wydaje mi się to mocno sterowane, że cały ten okres został jakoś przemilczany. Niedawno udało mi się to odnieść do stanu np polskiej fotografii, tj tego przedłużonego piktorializmu z jednej strony, a konceptualnej z drugiej. W przytłaczającej ilości przypadków chodziło o sztukę, nie o podejście dokumentalne. A jeśli dokument, to przez sztukę. A tu jest tyle do odkrywania. Tylko teraz trzeba tę historię dorabiać, restaurować, a nie bardzo czasem wiadomo, jak?

Dzisiaj robiłem zdjęcia na tererenie dawnego obozu (i mam ten transformator, i sam obóz, a raczej marne po nim ślady), gdy podszedł do nas około 70. letni mężczyzna (byłem tam ze Szwagrem) i zaczął opowiadać historię, że tu w dołach to dzieci kosztowności znajdowały, bo przecież nic im nie wolno było mieć. To brak absolutnie jakiejkolwiek wiedzy z tematu, bo tu nie trafiali ludzie z łapanek, tylko z innych obozów (był to obóz pracy, męski). Kto i w czym miał tu przynieść kosztowności? Jaką ilość? Jakie złote zęby wydłubać ze znalezionych czaszek?

Za wikipedią: Podczas II wojny światowej dla potrzeb budowy i prowadzenia produkcji nowej fabryki zbrojeniowej Kruppa "Berthawerke",Niemcy wybudowały na skraju wsi obóz pracy przymusowej i niewolniczejwzięteych do niewoli Polakow , Żydów, Rosjan i innych narodowości - Arbeitslager Fünfteichen, podobóz męski. Założony 15 października 1943, a zlikwidowany 21 stycznia 1945 r. Tegoż dnia zwołano w obozie ostatni apel więźniów. Rozdano im po kawałku chleba i kiełbasy i zmuszono 6 tysięcy więźniów do wymarszu do obozu Groß-Rosen. W trakcie tzw. Marszu śmierci Fünfteichen - Gross Rosen Niemcy zamordowali około 2 tysięcy więźniów. Oprócz tego w obozie pozostało 800 więźniów, którzy byli w szpitalu. Część z tych osób zmarła i została pochowana w sąsiednim lasku, resztę oswobodzili żołnierze sowieccy (wg. [1]) został zajęty przez Armię Radziecką 23.01.1945 r. W lasku opodal byłego obozu znajduje się masowy grób ok. 8000 jego więźniów zamęczonych przez okres funkcjonowania obozu. Miejsce to upamiętnia skromny pomnik z płytą pamiątkową.

Teraz nie ma tam spektalularnych widoków, ale mając minimalną wiedzę - jest tam poczucie ogarniającej rozpaczy, które pozwala zrzumieć, dlaczego Arnold Newman popełnił taki, a nie inny portret pana Kruppa

fot: Arnold Newman, Alfred Krupp, Essen, 1963 r.

źródło: http://iconicphotos.wordpress.com/2009/05/05/alfred-krupp/

Ten portret, o ile dobrze pamiętam sytuację opisaną w Kwartalniku Fotografia (nr 10, art. Bogdana Konopki, ale gdzieś mi zaginął ten numer) sprzed ponad 8 lat - powstał w intrygujących okolicznościach. Arnold Newman - czego łatwo się domyśleć - był Żydem. TIME zamówił u niego portret Alfrieda Kruppa. Newman bronił się przed tym zleceniem, nie pamiętam, jak się stało, że zlecenie doszło do skutku, ale skutek ten jest oczywisty. Dla mnie to jeden z najlepszych prasowych portretów, jaki w życiu widziałem. Co lepsze - ja nie widzę tu nienawiści czy pogardy (choć mogę tylko domyślać się, jak było w rzeczywistości), tylko doskonale zrealizowany obraz strachu, zmaterializowane zło. Warto poczytać w sieci o tej fotografii, nie napiszę nic nowego, a nie chcę wywarzać otwartych drzwi.

Warto odwiedzić linki:

http://historiajzs.bloog.pl/kat,506463,index.html?ticaid=6d558

http://miloszyce.republika.pl/funfteichen/1fa.html

nowe stare - jeden grzyb

2011-11-05T20:56:00.006+01:00

Niemal każdy wpis zaczynam słowami: "dzisiaj to..." albo "dzisiaj tamto...". A dzisiaj miałem kolejową sobotę. Pojechałem z Synem do Wrocławia, zobaczyć remont Dworca. Jakoś idzie. Dużo zmian w ciągu miesiąca. Na nowym wyposażeniu pojawiają się już stare nawyki nowych ludzi. Znaczą wszystko. Trasa z Wrocławia do Miłoszyc nieco się zmienia. Pierwszy raz jechałem nią nie-latem, co pozwoliło zaglądnąć wgłąb lasu - muszę tu przyjechać rowerem, starorzecza Odry wiją się między lekkimi pagórkami, porozrzucanymi bunkrami i masą wiaduktów, mostków itp. Obwodnica też nabiera rozpędu. Aż dziwne, że w taki ciepły dzień nie widziałem rowerzystów, bo trasy aż proszą się o jakąś eksplorację xc.

Jutro wracam do Miłoszyc, chcę zrobić zdjęcie jedynego murowanego śladu po tamtejszym obozie pracy (filia obozu Gros Rosen) - w polu stoi ruina trafostacji. Jutro opiszę, jak tam było. Może poszukam innych śladów. Zobaczę, jak będzie z czasem. Fajnie by było poznac kogoś, kto dysponuje na ten temat (obozu i fabryki w Jelczu) jakąś szerszą wiedzą.

W Miłoszycach udało się wejść do poczekalni w budynku dworca. Jest tam chyba jakieś wejście do piwnicy. Piękny zapach starej, drewnianej galanterii pokrytej setką warstw olejnej.

walka z przeszłością

2011-11-01T20:40:00.003+01:00

źródło: http://www.wroclaw.hydral.com.pl/foto/147/147271.jpg

Dzisiaj kolejna część początku prac nad dokumentacją pruskich historii. W parkach spokój, ludzie przerzucili się na "grobbing", a obecne święta - o zgrozo - to już nie zapach parafiny i wosku z palących się zniczy (najczęściej gipsowych), lecz popkornu i waty cukrowej z budki przed cmentarzem. Co roku chyba o tym piszę. Co roku bardziej czuję się przez to źle.

Dzisiaj byliśmy ze Zbychem w Oleśnicy Małej i będziemy tu częściej wracać. Po pierwsze jest tu niezwykle pięknie. Duży pałac, bogata historia, piękny park i wiele więcej. Po drugie te piękne miejsca musiały cierpieć. Na focie z matówki widać postument pod brązową (tak przypuszczam) figurę przedstawiającą feldmarszałka Grafa Yorck'a von Wartenburga. Figury już nie ma,

kamień został i od 1945 roku przybywało na nim kolejnych znaków czasu, głównie o tym, kto tu przechodził i akurat miał w ręce gwóźdź. Cały obiekt jest widoczny na wklejonej pocztówce w lewym dolnym rogu. Na focie będzie widać, że miejsce zachowało się, ale jego stan becny nie ma nic wspólnego z zamiarami projektantów. Sam pałac (na pocztówce w górnej części) jest dobrze zachowany, postaram się jutro załatwić możliwość wejścia do środka z aparatem i poszperania po zakamarkach. Warto poczytać o tym miejscu w sieci [link]. Na pocztówce, w środkowej, dolnej części widać kaplicę, w podziemiu której spoczywają Wartenburgowie (ponoć z pochodzenia byli Polakami, ale zmienili nazwisko, bo byli bogaci, ale w tej części świata nikt nie traktowł ich poważnie - nie pamiętam, gdzie to wyczytałem i ile w tym prawdy). Teraz kaplica wygląda w umie najlepiej ze wszystkich obiektów, jakieś 40 m od niej na zachód jest jeszcze jeden postument, ale jest trudny do odczytania, bo tablica jest uszkodzona przez kule broni palnej (chyba z 5 strzałów, takich wyraźnych). Mój brat był przekonany, że to czerwonoarmiści po "wyzwoleniu" stali napici i na chwiejnych nogach robili sobie zakłady, który nie trafi, musi wypić kolejkę. Oczywiście stan jak z pocztówki jest jeszcze możliwy do odtworzenia, miasto, powiat - mógłby zarobić na tym potężne pieniądze, robiąc choćby w pałac kawałek hotelu i odrestaurowując ile się da. Niemieccy emeryci wiecznie żyć nie będą, a młodzi Niemcy też powoli przestają się tym interesować. Taki kompleks, pałac, park - to miliony euro inwestycji, ale i doskonała pompa do promocji regionu, a my - powiat oława - nie mamy zbyt wielu atrakcji na poziomie.

Pałac przyciąga ludzi, którzy albo chcą go odkupić za małe pieniądze obiecując jego całkowitą renowację i podpierając się przynależnością do zakonu który tu pół tysiąca lat temu rezydował, albo chcą go za darmo, bo są inkarnacją Chrystusa.

terapeutyczne - morze.

2011-10-30T15:41:00.004+01:00

Czasem trzeba pokonać 500 km, żeby przez chwilę odpocząć. Maraton w celu załatwienia jednej sprawy w Słupsku i chwila spokoju od 6.50 w Ustce. Przyjechałem, jak było jeszcze ciemno. Spodziewałem się, że będzie mniej ludzi. Zamiast zobaczyć wschód Słońca, zobaczyłem horyzont, których schował się za rozmytą granicą między szarym niebem a spokojnym morzem. Miałem 4 godziny na spacer, relaks i jakoś automatycznie towarzyszył mi utwór Adrew Liles'a - The Captain’s Apprentice (link - warto całość przesłuchać). W końcu zobaczyłem morze, jakiego nie widziałem w lipcu. Lepiej, bo dotarło do mnie, że to nie jest takie proste - czy taka Ustka jest sobą od lipca do września, czy od października do czerwca? Czy po sezonie, czy przed? Stojąc na falochronie portu gapiłem się w przestrzeń, która była doskonała. Tak wyobrażam sobie koniec wszystkiego, co jednocześnie jest niezwykle smutne, ale i inspirująco doskonałe.

Mewy na plaży nic a nic się nie bały. Od rana widziały mnie i może jeszcze pięć innych osób. Niektóre podchodziły tak blisko, że można było je dotknąć czy sobie z nimi "pogadać". Te duże wydają się być niezwykle inteligentne, te średnie robią dużo hałasu, a te małe muszą ciągle kombinować. Nie musiała kombinować meduza wyrzucona na brzeg, mewy zakombinowały ją raz dwa. Znalazłem też kamyk z odciskiem jakiejś pradawnej muszli. W końcu coś dało się znaleźć na plaży, w lipcu łatwiej było o pieniądze, niż muszle.

Jakoś po godzinie zrobiłem się głodny i przypadkiem znalazłem bar sałatkowy, już czynny. W środku miła kobieta, tak koło pięćdziesiątki piła kawę i - nie mając wyboru - zostałem na śniadaniu. Jajecznica z na szynce i por (zamiast szczypiorku). Ciemny chleb i czarna herbata. Pani niedawno rzuciła wszystko i przyjechała nad morze, żeby tu być. Otworzyła małą knajpkę i żyje po prostu. Zjadłem, nauczyłem Panią obsługiwać aparat, zapłaciłem za śniadanie i poszedłem jeszcze połazić po mieście.

Przed 11.00 byłem już w Słupsku i wracałem do domu. Pierwszy raz nie miałem "syndromu końca koloni".

dzień pół wolny

2011-10-26T22:11:00.002+02:00

Od kilku dni prawdziwy maraton, dzisiaj lekki przystanek. Tuż po południu nie mogłem dłużej wytrzymać i - pomimo lekkiego deszczu i silnego wiatru - wsiadłem na rower. Mała trasa, jakieś 12 km, tylko pola i gruntowe drogi. Ale głównie błoto. Zawsze miałem manię, że musiałem przejechać każdą drogą w okolicy, ale to, co między drogami - jakoś mniej mnie interesowało. Teraz głównie interesuje mnie to, co pomiędzy. Ale nie dlatego, że coś się zmieniło - po prostu asfaltowe drogi znam już bardzo dobrze. I trochę się ich boję.

Koło wsi Niwnik, przy wylocie gruntową drogą na Osiek, znajduje się taka kapliczka, nie udało mi się dostrzec daty ani podpisu wykonawcy. Raczej po-niemiecka. Miałem buty spd, a one nie nadają się najlepiej na łażenie po błocie, więc też jakoś super się nie przyglądałem.

Krzywy krzyż na tej samej drodze, już po drugiej stronie rzeki. Aż dziw, że nie było tu śladów opon, piękna okolica, świetna ścieżka. Błoto, koleiny - jedzie się ciężko, ale jest zabawa.

O taka zabawa. To fragment, gdzie dało się zatrzymać bez wklejania w błoto.

A to są "świetnie oczyszczające się opony Kenda Karma". Tak były opisane. Niestety moim zdaniem te opony nie zdają egzaminu. Mają jedną super zaletę - są tanie i bardzo lekkie, co czuje się napędzając rower. Krawędziowanie nie istnieje, oczyszczanie też nie, a na szuter - no tu jakoś idzie, ale bez szału. Jednak nie ma ucieczki od Racing Ralph od Schwalbe albo Saguaro od Geax (jeździłem na obu, jest przepaść jakościowa, jak i cenowa).

I jeszcze jeden krzyż. Tuż pod Osiekiem.

Na sam koniec dnia kompletnie przypdkowo znalazlem się w szkole, którą skończyłem ponad 13 lat temu. Niezwykła ilość wspomnień. Każda, wtedy nieistotna pierdoła - teraz rośnie na gigantyczne wspomnienie. Wszystko jest cenne.

W sobotę w w ramach TIFF było spotkanie z Kubą Dąbrowskim. Nie podlinkuję, bo zakładam, że każdy wie kto to jest, a przynajmniej umie znaleźć w google. Właśnie tam było trochę o wspomnieniach i o ich istocie. Nawet udało mi się powiedzieć kilka słów. Ponoć trafnych. W każdym razie dziwił mnie fakt, że na sali nie było nikogo z tzw ekipy wernisażowej, a młodzi fotografowie od "SZTUKI" przez duże SZ wychodzili, zanim się skończyło. Nie było nikogo z ekipy dolnośląskiego ZPAFu, ale to tłumaczy jakość dorocznych wystaw. Nie można było zrzucić tego na niewiedzę, czy niedoinformowanie. Dlaczego nie było wykładowców wrocławskich szkół, z wyjątkiem kilku? Jest ich teraz masa. Dlaczego nie było ludzi, którzy uważają się za ważnych w lokalnym życiu kulturalnym i oświatowym? To smutne, że nie pokazali się. Czy to strach, czy ignorancja?

Jakubowice - znowu

2011-10-23T20:49:00.004+02:00

Ze Zbyszkiem dzisiaj ponownie odwiedziliśmy Jakubowice. Sens tych fot jest prosty, fotografujemy przestrzenie starych, poniemieckich terenów pałacowych z uwzględnieniem ich oryginalnego przeznaczenia. Tu akurat było jasne, żeby stojąc przed głównym wejściem do pałacu mieć widok na długi, około 500 m staw (ale wąski) z szerszymi miejscami (być może dla fontanny lub kosza z grzybieniami) i zwieńczony na końcu wysoką na około 10 metrów kolumną, która na szczycie nosiła jakąś rzeźbę, pomnik lub cokolwiek, co było dość cene, by to ukraść (no było niczyje, więc moje), albo co ktoś mógł wysadzić w powietrze (może czerwonoarmiści), którzy czasami sobie urządzali takie strzelania dla zabawy.

Myślę, że wyjdzie z tego coś dobrego. Myślę, że odpowie to na kilka pytań o dziury w lokalnej historii, albo zada kilka pytań, o których do tej pory nikt nie myślał.

To zdjęcie wypatrzył jakoś na końcu sierpnia 2010 Kuba Ceran, więc kradnę mu ten pomysł. Ale w słusznej sprawie. Wiem, że nie będzie mi mieć tego za złe.

Jakubowice. Pałac.

2011-10-22T22:12:00.002+02:00

chyba początek nowej rzeczy, albo właściwie naturalna kontynuacja obecnej.

wszystkie barwy świata

2011-10-20T23:34:00.002+02:00

Cały dzień na tyłku, w zacienionym pomieszczeniu wysylone oczy łapały detale pierdół, żeby bylo wszystko ładne. Rozrywka przed zachodem słońca - wyrwałem się na rower, 19 km. Błoto, pagórki, błoto, las, błoto, błoto, błoto... Od dawna nie widziałem tylu barw w jednej chwili, totalne wariactwo. Deszcz, wiatr, liście, chmury wszystkich gatunków, tęcze, śnieg, słońce. Wszystko. Wreszcie jesień.

normalnie chce się wyć

2011-10-17T21:00:00.007+02:00

http://amzpbig.com/maps/5069_Ohlau_1940.jpg

Dzisiaj wjechałem sobie na małą górkę za domem. Niebawem staną tam wiatraki. Taka górka bez nazwy, wzgórze jakieś tam. Mało kto wie, że tam jest. Widoki z niej doskonałe. Oczywiście też mało kto o nich wie, bo nikomu nie chce się uruchomić wyobraźni. Widać stąd Brzeg (jakieś 17 km), Wrocław (jakieś 30 km), oczywiście SkyTower i elektrownie Czechnica, a nawet most Rędziński. Na południe zaś - jak na załączonym zdjęciu - Wzgórza Strzelińskie (bliżej, p oprawej stronie na horyzoncie około 25 km) i Jesionki (Jeseniki) w centrum (jakieś 70 km) Na lewo od Wzgórz Strzelińskich są (nie na tej focie) dobrze widoczne Góry Sowie i Ślęża (około 40 km). W nocy doskonale widać światła masztu przekaźnika radiowego na szczycie Ślęży.

A przy okazji kopania po sieci za historią ziemi, po której się poruszam i - czego nie ukrywam - nie jest niestety moja, dokopałem się na googlu do mapy, na serwerze, którego nie mogę rozpoznać. Ściągnąłem ją i udostępniam tylko po to, by zwrócić uwagę na ważną rzecz. Pierwsze to to, że rzeka płynąca przez Oławę to Ohle, a miasto - Ohlau. Teraz obie nazwy są identyczne. Wzgórze, na które dzisiaj wjechałem rekreacyjnie ma nawę, podobnie jak kilka innych w promieniu 200 metrów. Aktualnie jedne tory kolejowe prowadzą z południowego wschodu (Opola) na połnocny zachód (Wrocław), a na mapie jest ich masa. Pomijając to, że ostatnia z bocznic, która prowadziła obok mojego rodzinnego domu, została rozebrana, ale spinała stację przeładunkową z zakładami napraw taboru kolejowego i portem rzecznym (elewator na ul. Portowej), a inna bocznica spinała południową stronę miasta, m. in. elewator w mojej aktualnej miejscowości - Jätzdorf i dalej. Znam te wszystkie stacje przeładunkowe, rampy, których istnienia można się tylko domyślać i to pod warunkiem posiadania wyjątkowo bujnej wyobraźni. Teraz wszystko zniknęło. Nawet na mapie widać, że repatrianci i ich potomkowie mieli to gdzieś. Walory turystyczne tej ziemi jakoś doceniali mieszkający tu Niemcy, jeszcze niecałą setkę lat temu. Teraz, gdy ceny paliw osiągają jakieś progi, których nikt nie spodziewał się dekadę temu, kolej była by zbawieniem, wobec zamykanych szkół, konsolidacji pracy w dużych ośrodkach i przejmowaniu rolnictwa przez duże koncerny. Mógłbym wyjść z domu z rowerem, wsiąść w pociąg, dojechać pewnie w ciągu 30 minut do Strzelina i poczuć się już w niemal górach, a w porze podwieczorku wsiąść w pociąg i dojechać do domu i spędzić leniwie resztę dnia. Dudnienie tirów wiozących po 30 ton masy z częstotliwością 3 na minutę zastąpiłby jeden pociąg co godzinę lub dwie, wiozący ich dobowy transport. Nie bałbym sie kupić szosowego roweru w nadziei, że nikt autem za 2000 zł i z 200 KM mocy nie rozsmaruje mnie po barierce. Życie stracę na tym, bo o tym myśleć, bo duch tego regionu wyjechał stąd. A jego miejsce zastąpiło kompletne zaniedbanie. Prości ludzie, którzy zasiedlili dwory, traktując ich pokoje jako mieszkania dla jednej rodziny, pałace jako biura rolniczych spółdzielni. Wszystko wspólne, ale niczyje. Był tu raj na ziemii.

niedziela. 83 kg.

2011-10-16T21:56:00.003+02:00

Dzisiaj ważę już 7kg mniej, niż w dniu, gdy padł rekord mojej wagi (jakoś w sierpniu). Idzie w dobrym kierunku. Do tego pierwszy raz od dawna ze zwykłego przeziębienia wyszedłem bez antybiotyków. Ponoć to dlatego, że mam dużo ruchu i nie palę. Dwa tygodnie temu prażyłem się na słońcu podczas wjazdu na Mrawenecznik, a dzisiaj już jazda w zimowych gaciach na szelkach, neopreny, długie rękawice itp. Ale było przyjemnie. Kilka przejazdów lasem, na azymut, bez ścieżki. Kilka przperaw przez runo przeryte przez dziki. Stawy, starorzecza itp.

Na koniec trasy pożar w mieście. Gazeta.pl napisała, że płonie centrum handlowe. Zgadza się to o tyle, że w tym kraju nie ma już zakładów fryzjerskich, są tylko atelier, albo studio, albo pracownia, albo laboratorium... w tym kontekście zbiór trzech średnich sklepów detalicznych można nazwać centrum handlowym. Media robią cyrki, żeby zyskać na dużej ilości kliknięć.

Brednie z sieci:

http://wiadomosci.onet.pl/regionalne/wroclaw/pozar-centrum-handlowego-na-dolnym-slasku,1,4882008,region-wiadomosc.html

http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,10479246,Pozar_centrum_handlowo_uslugowego_w_Olawie_ugaszony.html

a jednak się da

2011-10-13T09:44:00.005+02:00

Źródło: fotopolis.pl

No i okazało się, że Polak może. W idealnym momencie zbiegła się niedawna dyskusja o jakości wydawnictwa w kontekście istotności fotografa, jaka miała miejsce na blogu Wojtka Wilczyka czy (ostrzej) Joanny Turek. Znając pomysłowość poprzednich publikacji projektowanych przez Anię Nałęcką - chyba dwie widziałem, jedną mam - IS (not), można oczekiwać ciekawej książki, która swoją formą nie weźmie góry nad zawartością, a stworzy dobry nastrój, w którym oglądając fotografie, można płynąć przed kolejne strony, a książka nie będzie w tym przeszkadzać. Choć nie jestem fanem takiego sposobu oglądania [link] - to i tak chcę to mieć. Tylko muszę czekać na przelewy, bo książka nie jest tania: 100 Eur + wysyłka. Ale to tylko powoduje, że bardziej ją chcę.

Panie Krzysztofie, da się?

Dodane dzień poźniej, po odpowiedzi p. Krzysztofa, że się nie da. Otóż uwierzyłbym na słowo, gdybym nic nie miał wspólnego z drukiem, ale mam więcej, niż bym chciał. Oczywiście nie tej jakości drukiem, jaki proponuje znana i lubiana firma od druku z Wrześni, ale taki sporadycznie, jednak tu mniej koszty, a więcej sprawny zespół i kontrola (adekwatna do wymagań zamawiającego). Niemniej da się zejść z ceną takiej produkcji do kwoty znacznie niższej (kilkukrotnie) przez takie zabiegi, jak np zwiększenie nakładu, uproszczenie prac po druku (introligatornia) i odejście od celowego, niskiego nakładu, który celowo ogranicza dostęp do publikacji (co akurat wydaje mi się fajne, ale nie przy padku toczącej się dyskusji od kilku dni po różnych blogach). Do tego dochodzi zapewne papier, na którym też można dużo ugrać (nie wiem, jaki jest w powyższej publikacji, bo nie miałem jej w rękach). Chodzi o to, że można spokojnie wyprodukować duży objętościowo album, z tekstami i setką, może więcej reprodukcji. I zmieścić się poniżej 100 zł za egz. w detalu. To ma też jedną wadę - znacząco wpływa na zbywalność tego produktu. Ale temu, komu zależy - cena nie będzie przeszkadzać. Pozostają jeszcze gólne wypadkowe, tj wymagania twórcy/redaktora/projektanta - wobec kalkulacji druku. Ale to wszystko jest do zrobienia. Pozostaje "tylko" kwestia pozyskania na to kasy. I żal tutaj jest taki, że bez szerokich pleców przychodzi to niezwykle trudno zwykłemu śmiertelnikowi. Do tego inwestycja ta jest obarczona wielkim ryzykiem. W dokumencie "Hot to make a book with Steidl" sam bohater - znany wydawca - podkreśla, że musi drukować całą masę makulatury, żeby stać go było na druk tych pozycji, które nie przynoszą kasy, ale są piękne. A mówi to facet, który na akceptacje druku lata do klienta. Własnym samolotem.

Miałem też okazję produkować książki (nie tak wiele, ze dwie), gdzie mając puste kieszenie i zerowe poparcie gdziekolwiek (młody, nikt go nie zna, bo grafik przecież jest anonimowy) udawało się pozyskać środki na wyprodukowanie "dzieła honoru", bo to o honor chodziło i publikację dla zasady. Niemniej potrzebne były duże środki i powoli, systematycznie udawało się. Ale ktoś rozponawany, mający nawet kontrowersyjny autorytet w różnych środowiskach - poradziłby sobie zdecydowanie łatwiej i szybciej.

Mam nadzieję, że to zakończy tę umierającą już dyskusję, albo chociaż przyczyni się do jej zakończenia.

Szum wokół wyrazów

2011-10-10T21:31:00.003+02:00

Na blogu p. Joanny Turek [link] można znaleźć krótki, zaczepny wpis dotyczący małego szumu. Otóż kurator wystawy Andrzeja J. Lecha strasznie się zawziął na wszelkie słowa krytyki. Przecież to takie dziwne, że jeśli coś się upublicznia, przygotowuje formę i cały "majdan" związany z wystawą i z miejsca nadaje wydarzeniu rangę pięciogwiazdkową - to ktoś będzie chciał też o tym napisać, podzielić się swoimi odczuciami. Ja już to zrobiłem, czy tu na blogu, czy w komentarzach na hiperrealizm.blogspot.com, czy gdzie indziej. Wszędzie konsekwentnie pisałem o niedosycie i porażce. Nie jest to skierowane do Autora prezentowanych fotografii, ale do kuratorów, którzy w mojej opinii nie dźwignęli tematu. Nie wyciągam wniosków wobec nich, że to ich wina, celowe działania, albo jakaś osobista cecha. Każdy rozgarnięty człowiek zdaje sobie sprawę, jak to jest organizować duże przedsięwzięcie w tej materii. Moim zdaniem i wg moich oczekiwań, jeśli wystawa nie jest super obszerna - co może być faktycznie trudne wobec trzydziestoletniego dorobku i możliwości ekspozycyjnych - powinien iść za nią nie tyle katalog, ale album ze znacznie obszerniejszą częścią reprodukcji. Ja wiem, co zresztą p. Kurator podkreślał w odpowiedzi na moje zarzuty - ja się nie znam. No i że jestem klakierem, i że powtarzam za Wilczykiem. Hola hola! Niestety ten ton jest typowy dla wypowiedzi p. Kuratora. Ponieważ autorka ma włączoną moderację i nie wszystkie moje odpowiedzi na te wyjątkowo podłe słowa p. Kuratora zostały opublikowane, więc sam sobie na swoim blogu odpowiem.

Po moderacji komentarzy i szybkim przekopaniu sieci jasnym się staje, że nie tylko Wilczyk ma swoich "klakierów". Z jednej strony jest wyzwanie do dyskusji i rozmowy, z drugiej ucinanie ważnych argumentów.

"Rozumiem jednak kuratorów, którzy je realizują i nie odważyłabym się nazwać takiej wystawy porażką." To nie kwestia odwagi, ale własnego (!) zdania.

Dodam, że porażka jest tu w znaczeniu wielowarstwowym. Jeśli intencje znacznie przewyższyły możliwości, to czyż to nie porażka? Czy jeśli w 40 milionowym kraju nie da się pokazać artysty na poziomie, który jest mu odpowiedni - to nie jest porażka? W mojej ocenie jest.

Ale p. Jurecki woli atakować wymyślając nieprawdziwe rzeczy.

Pozostając z szacunkiem
Wojtek

Nieprawdziwie rzeczy to w moim rozumieniu nazywanie mnie "klakierem", epitetem o wydźwięku negatywnym, sugerując mi brak wolnej woli i ślepe poparcie dla Wojtka Wilczyka, co nie jest prawdą i wystarczyło poklikać po googlu, by znaleźć jasną odpowiedź, że to nie jest prawdą. Jednak zabrakło by dramaturgii i kozła, którego można kopnąć i wyzwolić na nim swoje frustracje. Nie lubię dyskredytowania mojej osoby, sam nie uprawiam takiego procederu, tym bardziej, że nie zawieszam na sobie metek wszechwiedzącego i mającego monopol na prawdę i rację. Nawet częściej działam w drugą stronę, pisząc o niepewności, braku doświadczenia w jakiejś dziedzinie (pani Joanna Kinowska może potwierdzić).

No i tak to wygląda. Niestety nie można liczyć na rozmowę o takiej czy innej sytuacji. Zarzut dotyczący 46 strony katalogu (ten o fotografikach i ZPAFie) zadałem pytanie, czy Mariusz Forecki (lub Arkadiusz Gola - o niego nie pytałem - tak dla ścisłości) to także fotografik (fotograficy)? Obaj są w ZPAF. Ale ten komentarz nie został opublikowany.

A kompletnie z boku została sama fotografia.

Aha, zaczepne pytanie brzmiało: "Czy warto iść na wystawę..." - moim zdaniem warto, a nawet jest to konieczne. Ten skromny wybór (całkowicie bez złośliwości, p. Kurator pisał o 115 fotogramach, ja nie poszedłem tam robić statystyk, więc nie liczyłem) powinien wywołać niedosyt i chęć dalszego drążenia. Niestety, do czasu opublikowania przez p. Śliwczyńskiego kart z Kolekcji Wrzesińskiej (mają być ponoć w rozmiarze 1:1, a AJ Lech pracuje kamerą 7x17" podajże - 50 cm po dłuższym boku) - może być z tym problem, bo nie ma wielu publikacji, ale w sieci można znaleźć dużo informacji i reprodukcji. Nadzieja w tym wielka, bo nie liczę na zawód, a raczej na zachwyt. Liczę też na to, że w tym kraju da się niebawem wyprodukować dobrym twórcom odpowiednie podsumowanie ich pracy, która w końcu nie zawsze musi być związana ze stażem. Liczę, że znajdą się instytucje, galerie i rynek, który sprawi, że takie akcje nie będą pozostawiały niedosytu. Życzę sobie tego, życzę tego innym fotografom i krytykom, kuratorom. Chciałbym, żeby półki uginały się od dobrych, rodzimych produkcji.

Opole po raz pierwszy

2011-10-08T22:27:00.002+02:00

moja ściana w Muzeum Śląska Opolskiego

Sąsiednia ściana Łukasza Biedermana

Nasi goście słuchają, jak mówimy.

W ramach trwającego pierwszego Opolskiego Festiwalu Fotograficznego wczoraj z Łukaszem Biedermanem pokazaliśmy dwa cykle, ale bardzo blisko gryzące jeden temat - rozliczeń z pamięcią. Albo rozliczeń, poprzez które chce się ratować coś, co wg marzeń jest constans, a rzeczywistość pokazuje, że nie jest constans. Ani nawet już na fotografii nie jest to constans. Po wernisażu było spotkanie, byli ludzie, nie było pytań, a szkoda. Dziękuję ekipie 2.8 za zaproszenie.

Kilka kwadransów wcześniej w Bibliotece - Grzędziński i Sadowski na ścianach, Grocholski i Springer na focie.

wystawy

2011-10-06T08:15:00.002+02:00

No to jest. Autobiografia w Oławie do oglądania już od jutra, ale wernisaż za tydzień, 14.10.2011 - tak wyszło. W każdym razie zapraszam na wernisaż. Natomiast już jutro w Muzeum Śląska Opolskiego wraz z Łukaszem Biedermanem będziemy uprawiać przedwyborczą agitację - po otwarciu naszej małej wystawy - na jeden temat, ale prezentować będzie dwie kompletnie różne estetyki - będziemy rozmawiać, jaki ten kraj jest podły, ale zarazem fotogeniczny.

W naszej pracy - niezależnie od siebie - zajęliśmy się kwestią wypoczynku. Ponieważ jesteśmy mniej więcej w tym samym wieku, więc cud dzieciństwa przypadł na komunę i ośrodki FWP, często mieszczące się specyficznych budynkach i mających specyficzny klimat. Z tego Łukasz rozliczy swoją pamięć wobec aktualnej rzeczywistości. Ja natomiast wezmę pod lupę aktualną dyscyplinę wypoczynkową. 22 lata powracania do barwnej rzeczywistości pozornie zalepia dziury dawnych kompleksów, spod których zaczynają świecić nowe i bardziej wściekłe.

O tym niewielkim fragmencie życia kraju w środku kontynentu opowiemy przy pomocy 33 zdjęć. Te 33 zdjęcia to z kolei rozliczenie ważnej części naszego życia.

Autobiografia - ostatnia krew

2011-10-04T19:41:00.002+02:00

Tył OK w Oławie.

W oławskim Ośrodku Kultury (postawionym w miejscu przedwojennej loży masońskiej) od przyszłego tygodnia będzie wisieć Autobiografia. Cykl, który był już na galeryjnych ścianach w Poznaniu, Białymstoku, Warszawie, Cieszynie, Rybniku... a teraz w miejscu, w którym czysto teoretycznie powinien rozpocząć swoje galeryjne życie. Prawdopodobnie 14 października będzie wernisaż, ale o tym później.

niedziela - Kouty - Masyw Mrawenecznika

2011-10-03T21:25:00.004+02:00

Byłem gdzieś tu [link]. W niedzielę. Ekipa nakierowana na DH, a ja na normalne, górskie XC. Jakiś półgłówek nie zdawał sobie sprawy z tego, jak ważne jest dobre opisanie trasy na bikemap.net - pojechałem tym pomarańczowym potworem na trasę oznaczoną jako szutrowa. A był najpiękniejszy asfalt. Pod górę było ciężko (20 km podjazdu, przewyższenie ponad 750 m), ale zjazd był cudowny. Rower prowadzi się świetnie, żadnych nerwów, żadnych dziwnych zachowań, sunie jak marzenie. W ogóle październik rozpieszcza w swoim pierwszym weekendzie. Góry, zapach mchów i liści, Słońce, kolory, wszystko co potrzeba do regeneracji. Piękne trasy i niezwykłe widoki, głównie za sprawą elektrowni szczytowo - pompowej, o dość niecodziennym przeznaczeniu i konstrukcji. U nas też takie są. Warto wklepać w wikipedię [link]. Polecam to miejsce (Kouty, 20 km na południe za Jesenikiem). Doskonałe trasy, można wypożyczyć bardzo szybkie hulajnogi do zjazdu, a za niewielkie pieniądze nabyć całodniowy karnet na wyciąg i cieszyć się grawitacją. A jest czym.

Szukam roboty

2011-09-29T22:15:00.003+02:00

Czas, by ten blog zaczął mi pomagać. Najfajniejsze jest to, że jest podpięty pod Google, więc niemal każda wpisana tu treść znajdzie się wysoko w wynikach wyszukiwania. Kiedyś była tego nawet jedna ofiara - mój przyjaciel. Jeszcze gdy pracowałem na Autobiografią, a na blog wrzucałem foty bez odręcznego podpisu - wpisałem, że ów człowiek zrezygnował z zawodowej pracy i zaszył się w dziczy. Oczywiście za jego pozwoleniem i akceptacją. Po 2 tygodniach opis musieliśmy zmienić (znowu po naradzie) na taki, który nie będzie wywoływał u jego klientów paniki. Do tej pory - jak czasem sprawdzę, to szukając właśnie tego przyjaciela - ludzie trafiają na ten blog. Podobnie jak na wpis z lutego 2008 roku, wpisują "stan wody w Odrze", bo wtedy pisałem o niskim stanie wody w tejże rzece (opis do foty). Czasem jak patrze, co ludzie klikają, to aż dziw bierze. Nie dlatego, co znajdują, ale jak trzeba ważyć słowa, żeby niechcący kogoś nie skrzywdzić, a przynajmniej by nie zaszkodzić.

Stąd dzisiaj z premedytacją wrzucam taką treść:
dobry grafik Wrocław, Oława Polska, freelancer, przyjmę zlecenia, doświadczenie, ponad 160 brandów w portfolio, identyfikacja wizualna, SIW, CI, BI, ATL, BTL, POS, DTP, tani druk, krótkie terminy, dobre ceny, fotografia produktowa, fotografia reklamowa.

Od poniedziałku jestem Roninem.

weak week

2011-09-25T20:37:00.002+02:00

Ten tydzień nie był super. Super, że dobrze się skończył. Źle, że idzie kolejny, którego zaczynam się bać, ale to tylko sprawy zawodowe budzą we mnie lęk, a przecież nie samą pracą żyję. Ale dzięki niej - trochę tak. Nie mniej nie ma tragedii, utrata głównego żywiciela to nie powód do paniki, trzeba będzie złapać kilku mniejszych (żywicieli). Generalnie liczę na poprawę, niż na pogorszenie, ale moje ulubione przysłowie mówi: Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach.

Ale dzisiaj żyję szybką wycieczką po najruchliwszej rowerowej trasie okolic Oławy [LINK]. Rowerzystów wielu, ale raczej trudno liczyć na "dzieńdobrowanie" i "cześć" od innych kierowców jednośladów, nie ten gatunek w tych okolicach. Raczej bez kasków, raczej rodzinnie. Zdjęć niewiele, bo cisnąłem na szybkość, a nie zwiedzanie. Ale nie zabijałem toczącego się procesu myślowego. Myślałem o wakacjach w Turawie (pod wpływem zapachów lasu i wody), o spacerze z mamą, który miał miejsce we wrześniu 1986 roku, gdy dostałem manto za kłamanie, że nie powiedziałem, że mam zadanie domowe (1 klasa podstawówki), a potem poszliśmy na spacer i spadały liście topoli, a topole generują taki piękny - dla mnie absolutnie magiczny - zapach. I wtedy też widziałem zaparkowanego Jelcza (ciągnik siodłowy) i pamiętam, że to był najnowszy model od Jelczańskich Zakładów Samochodowych. Miał trzy wycieraczki szyby czołowej. I Szliśmy wtedy przez osiedle im. Chrobrego (w Oławie), którego chyba połowa mieszkańców pracowała w tych zakładach. Każdy znał logo, każdy miał coś z tym logo. Czapkę, saszetkę, torbę, koszulkę, plakietkę, naklejkę, kubek lub talerz (nie taki reklamowy, tyko pewnie wyniesiony z zakładowej stołówki). I to pewnie wyprodukowany w tych zakładach ceramicznych w Wałbrzychu, o których pisałem wiosną. Dzisiaj w Jelczu znalazłem jedno logo dawnego JZS. Kilka neuronów wybuchło mi w głowie, uruchamiając falę, która towarzyszyła mi przez pozostałe 25 km zmagać z błotem, wyrzuconym przez idiotów gruzem z dachówek, starych pieców kaflowych i cholera wie jeszcze czego.

2011-09-23T21:16:00.004+02:00

fot. Sławoj Dubiel

fot. Katarzyna Sagatowska

Właśnie przed 20 minutami wg planu otworzyła się wystawa, która jest owocem majowego pleneru w Czarnkowie. A mnie tam nie ma. Ale są moje foty. A wszystko w ramach 7 Biennale Fotografii w Poznaniu.

dużo rzeczy

2011-09-21T21:34:00.001+02:00

Symbolika tak czytelna się mi ukazuje, że komentarz staje się prymitywnym dodatkiem. Martwię się trochę więcej, niż zwykle. Ot co.

Gromnik

2011-09-18T15:50:00.002+02:00

Tydzień przerwy we wrzutach, a tu na pierwszej focie ekipa do złudzenia przypominające pierwszą fotę zeszłego wrzutu. Dzisiaj poddał nam się Gromnik (392 m n.p.m.). Baza w Białym Kościele, jechaliśmy trasą wczorajszego 7 Rajdu Strzelińskiego. Jednak podjazdy w terenie są ciężkie. Wszystko jest ciężkie, gdy nie jest to cienka oponka na gładkim asfalcie. Ale zapał wielki i najlepsze - po każdym podjeździe jest zjazd. A jak się ma poskładanego pięknego full'a, to przyjemność ze zjazdu wielka. Pogoniliśmy dzisiaj ładnie. I miałem glebę na podjeździe. Nie zdążyłem wypiąć buta:)

Foto z gleby ma Zbyszek, jak mi prześle, to dorzucę tu.

bajkerzy

2011-09-11T21:32:00.002+02:00

W piątek byłem przekonany, że w niedzielę nie wsiądę na rower. Zaczynam być bardziej uzależniony od kręcenia korbą niż fotografowania, chociaż czynię większą ilość fotografii wprost do mózgu (Fotograf - Bruszewski). Udało się wykurować jako tako i w miarę doprowadzić do stanu używalności. Niecałe 40 km, ale było dobrze, w dobrym towarzystwie. Z przerwą w maku przy autostradzie. Poranek - ganz gut.

Popołudnie to rodzinny spacer po Brzegu. Wybitnie zaczyna mnie to miasteczko wciągać. Niezwykła architektura, bardzo dobrze zachowana jak na warunki, o których tu często piszę. Dużo śladów po mieszkańcach sprzed 70 lat. W samym runku chyba z2 dwie strzałki kierujące do restauracji. Obok rynku też kilka do kilku innych. Jest na co patrzeć.

Jutro czeka mnie mały stres. Ale mały.

Kino Lwów, Kino Przodownik, Roxy Film Palast, Odd Fellow Lodge

2011-09-10T13:06:00.003+02:00

No i stało się. Kino Lwów już ponoć od 2 tygodni oficjalnie zniknęło z mapy wrocławskich kin. Drąży mnie ciekawość, co się stanie z tym obiektem, czy ktoś zalepi go styropianem i tynkiem strukturalnym. Albo wyburzy? Przebuduje? Wydaje mi się, że każde działanie na tym budynku po 1945 roku powodowało to, co teraz z nim się stanie. Powyższe fotografie powstały między czerwcem a sierpniem 2011.

dzisiaj byłem w Czechach

2011-09-09T21:06:00.002+02:00

Nie zabrakło smażonego sera i wiśniowej kofoli.

bohater szatersztoka

2011-09-07T21:19:00.003+02:00

Dzisiaj znalazłem na bilbordzie gwiazdora tanich sztoków*. O tu jest jedno (link). Jedno z ogromnej masy z tym człowiekiem. I jak tu się nie dziwić, dlaczego duża kasa uciekła z małych miast? Bardzo łatwo - dekadę temu najtańsze zdjęcie z jednego z kilku sztoków kosztowało - tak dla przykładu 10 tyś zł. I było tylko jedno i z ograniczonymi prawami. Agentura z małego miasta jechała do biura promocji jakiegoś miasta i account manager mydlił urzędnikom oczy rozbudowaną prezentacją, makietami, wydrukami naklejonymi na gustowne kartoniki. Wielki szoł na zakończenie 2 tygodni przygotowań do przetargu, gdzie kreatywni (wg mojego kolego z dawnej pracy: "gdybym umiał w życiu nic, to bym został kreatywnym") mielili brief (przygotowany najczęściej na tym samym szkielecie z netu, ale musi być rozbudowany, żeby szefowie szefów wiedzieli, za co podpisują się pod premiami). Jak już go wymielili i po masie wewnętrznych spotkań wypluli zbity, zawsze ten sam i według tego samego szkieletu brief kreatywny, to graficy to mielili dalej, ale mieli tylko dwa dni i dwie noce (czemu zawsze to były weekendy?) i potem account siedział z jednym wiernym grafikiem i rzeźbili prezentacje w pałerpoincie. Niewyspany account wsiadał w auto, rozlewała mu się kawa, bo przecież nie zdążył zrobić kupy, bo tuż przed wyjazdem zepsuła się drukarka i ledwo się wszystko udało. I papier się skończył, a jeden wydruk pognieciony. Chuj z tym, jedzie na szoł. Na szoł okazywało się, że bez sensu jest kupować zdjęcia ze sztoka, lepiej zrobić sesję, bo i więcej zdjęć będzie, a model podpisze to i większe pole manewru z fotami będzie i bez widma późniejszych dopłat. I tak taki klient słyszał wyceny za kreację, potem misz masz i wychodziło pół bańki.

Teraz fota ze sztoka. Layout ze sztoka. Sztok po 200$ za miesiąc. 25 pobrań na dobę. Na aukcjach logotypy po 50 zł, za 150 zł kompletne mini systemy identyfikacji wizualnej. No i jak tu teraz żyć?

687 z od piątku do dzisiaj

2011-09-04T22:23:00.002+02:00

Wrocław, przedwczoraj.

Wrocław, przedwczoraj.

Wrocław, przedwczoraj. Takie smutne to było. Gołąb patrzy na martwego gołębia.

Siechnice, wczoraj.

Oława, wczoraj. "Nie warto ryzykować!"

Wiązów, dzisiaj. Wsiadłem rano na rower i wykręciłem 66 km, z czego 45 z bardzo niefajnym wiatrem. Było by więcej, ale po 30 km skróciłem trasę, bo już wtedy miałem dość. trasa bardzo ładna, przez kompletnie magiczny Wiązów z gwoździem programu - wieś Wawrzyszów, o tym kilka zdjęć niżej.

Wiązów, dzisiaj.

Głęboka, dzisiaj. Jedno z urokliwych miejsc wzdłuż zlikwidowanej linii kolejowej (na google mapach wciąż zaznaczonej). Poważne pagórki, zapach skoszonego siana i specyficzna woń topoli, którą można poczuć dwa razy w roku - wiosną, gdy kwitnie i jesienią - gdy zrzuca liście. Dzisiaj znalazłem już jesień.

Głęboka, dzisiaj.

Wawrzyszów, dzisiaj. cmentarz za wsią, dojazd pięknym zjazdem, masa pagórków, piękny teren.

Wawrzyszów, dzisiaj.

Wawrzyszów, dzisiaj. Pałac, obecnie szkoła.

Wawrzyszów, dzisiaj. To miejsce jest tak ciekawe ze względu na położenie i widoki na okoliczne pasma górskie, że mogło by być doskonałym punktem wypadowym z okolicznych miast. Wystarczyło by pozatykać na słupkach znaki dla rowerzystów i można poprowadzić idealne ścieżki dla amatorów niedzielnych i dla bardziej zaawansowanych rowerzystów. Nie wiem, dlaczego nikt nie próbuje.

Dzisiaj przybłąkała się do nas młoda suczka foksterriera. Ale pani się znalazła. Dziwne, że zawsze terriery się do mnie przybłąkają.

Brzeg, dzisiaj.

Brzeg, dzisiaj.

Brzeg, dzisiaj. Wyszedłem z zamkowego dziedzińca i usłyszałem hałas o sile syreny alarmowej. Szpaki odlatują. Idzie jesień.

688 z soboty

2011-09-04T22:02:00.003+02:00

Wczoraj byłem tak zmęczony i śpiący, że nie byłem w stanie zrobić wpisu. Moja żona pewnie parsknie śmiechem, gdy to przeczyta, bo uważa, że ostatnią rzeczą, której nie dam rady nie zrobić, to zrobić wpis na blog. No cóż. Wczoraj Zbyszek przegrał pojedynek z komarami. Walka była nierówna. Byliśmy w Siechnicach dokonać przeglądu sensowności rozpoczęcia pewnej dokumentacji. Sens będzie jak tylko mróz wytępi insekty i jak zieleń zniknie.

koniec wakacji

2011-09-01T20:13:00.002+02:00

Szukam pracy.

28.8 Opole

2011-08-28T21:38:00.004+02:00

Trochę pamiątek z Opola. Zoo i Muzeum Śląska Opolskiego, w którym w październiku "zawisnę" w ramach Opolskiego Festiwalu Fotografii, razem z innymi twórcami. Szykujemy z Lukaszem Biedermanem wspólną rzecz, będzie dziwnie. Ale prosto i z jajem. Opole na mapie Polski jest tak inne od pozostałych miast, że dziw bierze, że nie sprawdza się paszportów na wjeździe do miasta.

W Zoo jest miło. Bilety tanie jak barszcz, sam ogród znacznie bardziej kompaktowy, ale i dobór zwierząt dopasowany do wybiegów. Syn był zawiedziony, że nie było słoni. Słonie zapewne się cieszą, że mają większe wybiegi, choć pewnie najbardziej cieszą się te, które nie wiedzą, co to jest zoo, lub co to jest człowiek. A człowiek w zoo to najbardziej różnorodna forma. Czasem, szczególnie ostatnio, zaczynam zastanawiać się, co w zoo jest bardziej dzikie - zbiór czy widz. I nie tylko w zoo.

Dzisiaj nie biegałem.

87.5 kg

2011-08-26T22:00:00.004+02:00

Trochę zwariowałem. Biegam od kilku dni, zaczynam czerpać z tego przyjemność, dzisiaj biegałem dłużej, niż suma wszystkich biegów w życiu razem wziętych. Może dlatego, że omal nie palę papierochów. Kondycja skoczyła w górę o przedział, którego nie znałem od 16 roku życia. Może to lęk przed kolejnymi urodzinami. Cel jest prosty - bez ukończyć maraton mtb (rowerowy) w przyszłym roku. To też wymaga nowego roweru, ale zakochałem się w XC, trwają przygotowania do zakupu. A cel numer dwa to 78 kg do wiosny.

Fotograficznie czuję jesień. Czekam na jesień, bo teraz czuję, że każda szitka będzie zmarnowana. Zaczynają chodzić kolejne pomysły, ale muszę je "dojeździć" na rowerze. Tę budowę na powyżej załączonym obrazku pamiętam w takim stanie jakoś w 2000 roku, gdy chodziłem do pracy, już wtedy nic tam się nie działo. A miała być pierwszą tego typu w mieście. I bardzo potrzebną. Inwestor niestety wplątał się w inwestycje w jednym z państw nad Zatoką Perską, pokonanym przy współudziale naszej armii i przez to (wg mediów) zaliczył bankruta.

Taki los zwycięzcy. Dlatego ja nie chcę wygrać tego maratonu, tylko go przejechać.

tydzień zleciał na czekaniu

2011-08-21T16:48:00.002+02:00

Znowu. Były chrzciny w niedzielę, świetlica wiejska i byli Goście. Ci sami, co w połowie czerwca.

Każdy dzień, wtorek, środa i wciąż i wciąż to czekanie. Z tego czekania mam nowy dowcip: co to jest termin płatności faktury? to termin niemający nic wspólnego z rzeczywistością.

Moja wysłużona już Merida. Dzisiaj do reszty rozsypał się wkład supportu. W zimie przybędzie - mam nadzieję - kolejny rower, mniej asfaltowy, ale może dużo szybszy. Meridę czeka remont.

Dzisiaj jak jechałem rowerem to zastanawiałem się, czym zapisać to, co się dzieje w głowie, gdy jadę. Generalnie rower / jazda rowerem daje niezwykłe poczucie absolutnej wolności. Ważne słowo to "poczucie", nie wolno go zastąpić słowem "pewność". Gdy już po kilkudziesięciu kilometrach zaczynają doskwierać niewygody, brak siły, wiatr - mobilizuje mnie to, że to tylko mięśnie stawiają granice (wobec innych granic, których wtedy nie widzę) owemu poczuciu wolności. A że wolność jest wartością samą w sobie - to staję się jej niewolnikiem i dalej - uruchamiam rezerwy i jadę. I te zapachy. Dzisiaj gdzieś między Lipkami a Szydłowicami, w lesie, zaraz po tym, jak widziałem lisa - poczułem zapach koszonej trawy. W dzieciństwie ten zapach oznaczał chwilę zabawy, a potem noc na pogotowiu z podawanym dożylnie hydrokortyzonem. Teraz jest nowoczesność, nowe leki i czuję już tylko zapach, ale wspomnienia są. Nie straszne, bo to kiedyś było normalną koleją rzeczy. Wszystko, każdy widok, każdy bodziec to - na tym się przyłapuję - odwołanie do czasu dzieciństwa To jakaś dziwna gra między wyobrażeniem dawnej rzeczywistości, a próbami jej odtworzenia we współczesności. Np muzyka - teraz, wybierając świadomie mogę zakodować pewne stany w sobie i kiedyś, po dowolnym czasie słuchając ponownie jakiegoś utworu - mogę przywołać wszystko to, co zakodowałem. Oczywiście to tylko iluzja, jakiś fragment, ale nic więcej nie mam.

Dzisiaj ten:

powrót do Hali Stulecie - wsześniej Hali Ludowej - jeszcze wcześniej Jahrhunderthalle

2011-08-13T14:44:00.003+02:00

fot. Łukasz Biederman x4

Dzisiaj od rana powrót na stare śmieci. Hala zmienia się i widać, że te zmiany dobrze jej wyjdą (mając na uwadze to, co się działo z obiektem po 1945 roku). Kilku rozwiązań "nie łapiemy" (w sensie ja i Łukasz), ale to nie jest jeszcze finał, więc nie czas jeszcze na komentarze.

Wpadły nam do głowy nowe lokalizacje, więc załatwiania pozwoleń i dyskusji może być wiele.

powrót do Kina Lwów - dawniej Kino Przodownik - jeszcze dawniej Roxy Filmpalast - jeszcze jeszcze dawniej Odd Fellows Lodge

2011-08-12T23:02:00.004+02:00

Dzisiaj z Łukaszem Biedermanem wróciliśmy na chwilę do Kina Lwów. Ja miałem jeden cel i cel ten znajdował się na pustym pomieszczeniu gdzieś na górze. Czułem się trochę jakbym na własne oczy zobaczył Kosmitę, ale nie z ukrycia, ale tak - jak stał. Nie chodzi o czary, nie o aurę, ale po prostu o kawał historii, której ślad znikał przez lata, niszczony przez kolejne ustroje. Ile się udało, tyle starałem się uratować na negatywie 4x5.

Pisałem już o pochodzeniu i przeznaczeniu budynku, dokładne informacje już są, więc nie będę wywarzać otwartych drzwi. Wszystko jest tu. A tu link do Hydralu - a tak musiała wyglądać ta sala wcześniej:

Aż żal.

wybitnie

2011-08-07T21:14:00.005+02:00

Taki był projekt, ale tak wyszło finalnie: http://www.bikemap.net/route/1170200 - wiele pięknych widoków, wiele ciekawych miejsc. Dystans głowy nie urywa, ale różnorodność widoków, miejsc, tras - powala. Od teraz dobre ścieżki zaczynam w Strzelinie.

Wiadukt nieistniejącej linii kolejowej w Przewornie. Warto zwiedzić to miejsce, w całej okolicy, aż do Henrykowa, bardzo charakterystyczne są mury właśnie tej konstrukcji.

Zbiornik retencyjny w Przewornie niestety był pusty. Ale widoki i tak ładne.

Apogeum męczącego, rozciągniętego podjazdu niemal pod szczytem Gromnika.

W Białym Kościele pięknemu budynkowi odpicowano fasadę. Tynkiem strukturalnym do pierwszego piętra.

Gdzieś między Białym Kościołem a Dębnikami. Cicha szosa, dużo zakrętów. I kamieniołomy.

Ponoć w okolicy jest trochę czeskiej ludności. Czyżby od XV wieku?

W Strzelinie nie ma budynku ratusza. Jest wieża i od roku przynajmniej trwają prace nad przywróceniem jej kopuły.

To bez wątpienia jedna z najfajniejszych tras, jakie do tej pory przejechałem. Wiele razy jeździłem tędy autem, ale jakoś rower daje więcej swobody i bardziej pozwala cieszyć się drogą. Dobrym pomysłem było odjechanie w bok z zaplanowanej wcześniej drogi (w Jegłowej). Jak ktoś tam kiedyś będzie jechać, to w samej Jegłwoej warto zapuścić się w pola do miejscowości Żeleźnik. Były piękne, wielkie sady niczym w te, które widziałem w Turyngii, były skały jak w poważnych górach, jeziora, kamieniołomy.

I na dzień dobry, gdy tylko z Tomkiem wysiedliśmy z auta - podeszło do nas dwóch wczorajszych typów, jeden do drugiego mówił:
- No chodź, no chodź, teraz załatwimy.
Po czym już do nas:
- Panowie, dzień dobry, my tu nie ściemniamy - uściskał nam dłonie - mamy pasek dizla na sprzedaż.
- My tam paska nie chcemy, ale jak zbieracie na piwo to mogę dać dwa złote.
- Dobra, może być.
- Super, masz i smacznego.

Miałem dużo lepszy tekst, ale jestem tak zmęczony, że go nie mam siły pisać.

cykor.

2011-08-06T23:03:00.003+02:00

Jakoś przed rokiem awaria na Dworcu Głównym zmusiła mnie do dziewiczej podróży z Wrocławia do Jelcza, pisałem o tym 14 sierpnia 2010. Wtedy zobaczyłem to miejsce nad starorzeczem Odry (link). Ale nie było tak fajnie, może to kwestia światła. Do tego źle się czuję na mostach. Szczególnie tych bardziej niepewnych. Warto zobaczyć, jak te mosty wyglądały przed 1945. Ale wypad udany.

sie chce

2011-08-03T23:46:00.002+02:00

Nigdy nie podejrzewałem siebie o to, że telefon stanie się moim ulubionym aparatem. Przez dwa tygodnie skąpo myślałem o obrazie, bo padła mi słuchawka. Nawet zmusiłem się w czasie niepogody (niepogody do kwadratu) na wyjście z wielkim formatem. Ale dzisiaj, gdy mam nową "jeżynę" od razu poczułem się lepiej. Znowu jestem niewidzialny.

za Stasiukiem

2011-07-31T19:54:00.003+02:00

Dzisiaj cytat z Dziennik pisany później Andrzeja Stasiuka:

[...] Wystarczyło ujechać sto kilometrów, by znaleźć się całkiem gdzie indziej. Trochę w prawo, trochę w lewo i już zastawało się coś, co zostawił ktoś inny: nazwy, kościoły, domy, spaleniznę. Wyjeżdżasz i zaraz za drzwiami jesteś tułaczem na obczyźnie. Wszystko niby twoje, ale jakieś takie znalezione. Niemieckie, żydowskie, ukraińskie, pańskie, miejskie. Teraz jest wszechświatowe albo chińskie. Jedziesz i widzisz, jak biedni łysi snują się tęsknie po cynfoliowych amfiladach. A ich ojcowie budzą się w swoich mieszkaniach jak bezdomni. Czasami wydaje mi się, że to wszystko jest jak Dolny Śląsk, z tymi miasteczkami, gdzie się przeczekiwało z ojca na syna i ta prowizorka wchodziła w żyły jak tlenek węgla. [...] W południe ludzie stali i patrzyli, jak czarne powietrze wsiąka w zabudowę i trawi ją od środka niczym trąd. Jakby patrzyli na sprawiedliwą zemstę.

Andrzej Stasiuk, Dziennik pisany później, wyd. Czarne, 2010.

Jakoś w ubiegły czwartek jadąc pociągiem do domu przeczytałem właśnie ten fragment. Nie umiem już lepiej tego wyrazić, a nie lubię wywarzać otwartych drzwi, więc liczę, że p. Andrzej się nie obrazi za użycie jego słów.

Dzisiaj z Synem byliśmy na dwóch stacjach kolejowych. Tak myślę, że ta ziemia jest przesiąknięta tragediami. Niedawno pisałem o obecnym w okolicy poniemieckim poligonie artyleryjskim, o przyklejonych do linii kolejowej były zakładach Kruppa, w samych Miłoszycach był obóz, po którym zostało kilka rowów. Tymi torami musiały jeździć pociągi z robotnikami, głównie z Gross-Rosen, ale i innych obozów. Na rampach, wokół torów dzisiaj dało się czuć, że to idealne miejsce na uboczu, dużo wolnej przestrzeni. Nie tylko radość sprzed lat trzydziestych, małych dzieci jadących pociągiem do zoo w Breslau za dudniącym parowozem. W Miłoszycach jest pomnik - kapliczka, jakich wiele, ale napis mówi o powrocie po 300 latach, co udało mi się dostrzec po raz pierwszy w tym rejonie kraju. Ale ludzie, ta architektura - albo stara niszczejąca, choć używana, albo nowa - obrzydliwa. Dworzec wymalowany ponad dekadę temu czerwonymi, sprajwymi swastykami wypada tu dość groteskowo na tle wydarzeń, których można się domyślać.

Wczoraj ze Zbyszkiem rozmawiałem, że w 1945 roku tu był raj. Doskonałe drogi, linie komunikacyjne, zakłady, przemysł, nauka, kultura. Ale Stasiuk podsumował najlepiej jak można to, co tu się działo przez siedem dekad.

tuż obok

2011-07-30T23:17:00.003+02:00

Pojechałem dzisiaj z przyjaciółmi na foty, zrobiłem jedną budowę dość ładną, ale jakieś drzewo mi przeszkadzało. Potem deszcz, a na koniec piękne miejsce, które oglądam co dzień, a którego nie znałem. Do tego zakaz fotografowania zupełnie zrozumiały, a ta architektura jest tak niezwykle piękna, że grzech trzymać to dla siebie. Pierwszy raz pojechałem w to miejsce, które fascynuje mnie ze trzy dekady. Niezwykłe.

W Pamiętniku napisanym później Stasiuka doczytałem się wczoraj wspaniałej rzeczy, która jak klamra spina moje dotychczasowe przemyślenia o Dolnym Śląsku i innych ziemiach odzyskanych, ale nie zacytuję go dzisiaj, potrzebuję bardziej pasującej okazji.

Dzisiaj podziękowania dla Zbycha, że trzymał parasol.

Zaświat

2011-07-28T21:29:00.003+02:00

Moi koledzy nie byli do końca zadowoleni ze wczorajszego koncertu Geira Jenssena, znanego jako Biosphere. Ja byłem pod wrażeniem. Może nie znam każdej płyty, w lot nie rozpoznaję każdego utworu czy sampla, ale ta muzyka siedzi gdzieś głęboko we mnie od ponad dekady i często ją słyszę jako tło wielu wydarzeń w moim życiu. I to bez słuchawek na uszach. Na przykład teraz piję sobie piwo Gniewosz. Dwa miesiące temu ze Sławojem i Tomkiem przemierzaliśmy sobie nadnoteckie przestrzenie i sącząc Gniewosza ładowałem pamięć zmysłami. Brzęczenie meszek, dobijanie ich na wewnętrznej stronie szyby, siedząc cicho na tylnej kanapie w Renault Laguny, świąd ukąszonych miejsc na dłoniach, zapach mokrego torfu i martwe topole podgryzione przez bobry. Wąskie dróżki, krowy, żurawie i taki charakterystyczny zapach starych, drewnianych budynków, ewangelicki cmentarz i generalnie nie-myślenie, czysty umysł nastawiony na odbiór. Teraz Gniewosz, w słuchawkach Substrata i jakoś można wszystko wywołać.

Wrocław - Ślęża - Wrocław

2011-07-24T22:45:00.003+02:00

Tak się dzisiejszym rajdem zmęczyłem, że nie mam siły pisać. Piani kierowcy to zło. Jednego dzisiaj podkablowałem.

dzisiaj mi weszło do głowy

2011-07-21T22:41:00.002+02:00

fatalny błąd krytyki

2011-07-18T21:47:00.004+02:00

To wycinek z filmu o Williamie Egglestonie. Wisi na serwisie od maja 2009 roku. Aż dziw bierze, że oglądano go ledwie ponad 4000 razy do tej chwili.

upał

2011-07-17T15:57:00.002+02:00

Udało mi się przetrwać te 50 km w kompletnym upale. Znowu znalazłem niemieckie ślady.

Niemiecki bruk.

Poligon artyleryjski, na którym testowano broń wyprodukowaną w zakładach w Jelczu, w których później działała fabryka produkująca np. autobusy.

A to polski ślad, mężczyzna zmarł młodo w 1947 r. Wieś Nowy Dwór.

szkicownik

2011-07-16T22:26:00.003+02:00

Cmentarz komunalny w mojej małej miejscowości, godzinę temu. Cmentarze w doskonały sposób pokazują, kto tu żył, kto tu żyje i jaki jest wzajemny stosunek jednych do drugich, świadomy lub nie-świadomy, a obnażający kulturę "nowych". Piękne pomniki vs gumolit i kanarkowe barwy. Gips na granicie. Myślę, jak to ugryźć i coś zaczyna się powoli wynurzać.

życie po urlopie. odcinek pierwszy

2011-07-15T21:47:00.003+02:00

Po 9 godzinach jazdy autem, po minięciu Wrocławia, Trzebnicy, Krotoszyna, Jarocina, Wrześni, Gniezna, Żnina, Szubina, Nakła nad Notecią, Chojnic, Bytowa, Lęborka - dotarłem do Łeby. Było tak fajnie, że boję się podjąć próby opisania wszystkiego, by czegoś nie pominąć. Wakacje wtedy są udane, gdy po pierwszej nocy nie wiem, jaki jest dzień tygodnia i gdy mam wrażenie, że jestem w tym miejscu od dawna i nie wiem, jak długo tu jeszcze będę. Taki czar.

2011-07-14T00:17:00.002+02:00

Łeba, 9.7.2011. Po prostu niemyślenie.

właśnie wróciłem z urlopu. bardzo dużo rzeczy się działo przez 10 pełnych dni. sukcesywnie będą się pojawiać. Łeba to fajne miejsce.

sześć sześć siedem - ironia

2011-07-01T22:38:00.005+02:00

Kino Lwów, Wrocław, 19.6.2011 r.

Kiedyś, jakoś w 2008 roku zrobiłem wpis na blogu o tym, że czekałem, aż na liczniku mojej toyoty cariny e pojawi się okrągłe 333333 km. Połapałem się, gdy było 333334 km. Ten wpis na blogu jest 667 wpisem. Nie muszę pisać nic więcej.

Niemniej powyższa fotografia jest bohaterem tego wpisu, ale numerologia nie jest z nią niezwiązana. Albo generalnie pewna niecodzienność. To wejście do kina Lwów we Wrocławiu. Przypomnę, że budynek zaprojektowany był w latach 20. XX wieku dla loży masońskiej przez Adolfa Radinga. Po roku 1933 zostało przebudowany na rozkaz nazistów na kino. Teraz kończy się jego historia. Reszta jest na fotografii. Niektóre środowiska odbiorą to jako symbol triumfu. Ja nie.

Dzisiaj też przechodziłem koło kina Warszawa, które już jest blisko końca przebudowy. Nie podoba mi się (to eufemizm). Jestem ciekaw wnętrza, ale zewnętrze nie spodobało mi się, zdecydowanie wolałem poprzednią wersję.

krucjata

2011-06-29T23:14:00.003+02:00

Dzisiaj napisałem na facebook'u, że chciałbym wyemigrować. Ale przecież ja jestem emigrantem. Rozmawiałem dzisiaj z moją babcią o czasie sprzed ucieczki z (obecnej) Ukrainy. Tu, to miasto - to miejsce, którego nie potrafię nazwać swoim kątem. Muszę pojechać w okolice Charkowa i poszperać. Kiedyś.

Dzisiaj z Synem jadąc na rowerach szukaliśmy budynków modernistycznych, lub takich, które modernistyczne mogły by być. Jest i trochę. Od góry - budynek przy zakładzie przemysłowym, dalej - ex przychodnia, potem willa, znowu willa i na koniec budynek, którego zdradziło główne wejście.

Niebawem więcej ciekawych budowli zakamuflowanych pod stertami barw, winyli i innego gówna.

Dzisiaj dostałem płytę Coil - Black Antlers. Masakra.

jestem na piątym

2011-06-27T22:34:00.003+02:00

Każdy wyjazd jest wyjątkowy, ale ten był wyjątkowszy niż inne.

Po drodze przed Raciborzem widziałem wieś zniszczoną przez trąbę powietrzną jakieś 12 godzin wcześniej. Widziałem tradycyjnie malucha - żyletkę w Raciborzu, a potem widziałem inne rzeczy. Wczoraj widziałem przykład frydeckiego tuningu. A w międzyczasie zdałem na 5 rok. Po 13 latach studiowania.

koło

2011-06-22T23:16:00.002+02:00

Od kilku tygodni pomagałem mojemu kuzynowi nabyć aparat. Olo cisnął w kąt wszelkie denne cyfrówki i chce fotografować w domu na filmie i chce się tego nauczyć. Za 10 dni jedziemy razem z żonami i progeniturą do Łeby, więc się nauczy. Nie wiedziałem tylko, że da się kupić ten piękny aparat w stanie sklepowym. Pudełko, cały komplet jakby ściągnięty ze sklepowej półki.

Ale gdy Olo dzwonił, że już do mnie jedzie pokazać, co mu kurier przyniósł, rozpętała się burza i mój Syn domknął kolejne koło międzypokoleniowe. Jako dziecko bałem się burzy i silnego wiatru. Syn też się boi, i też słyszy te same wytłumaczenia, które miały mnie uspokoić.

A jutro zaczyna się becva.

Ostatnie dni kina Lwów.

2011-06-20T20:16:00.004+02:00

Wczoraj z Łukaszem Biedermanem krzątaliśmy się trochę po Kinie Lwów. Budynek z trudną historią. Po pierwsze ma wybitnie doskonałe towarzystwo modernistycznej architektury od Hallera, Słowiczej i Wandy (zespół domów szeregowych proj. Adolfa Radinga), Sztabowej i Gajowicka (Nowa Generalna Komendatura). To poniżej, ale dzień na foty architektury był żaden, więc wykonałem po prostu szkice. I tak są lepsze, niż ilustracje w książce Breslau | Wrocław autorstwa Konstanze Beelitz | Niclas Förster, a którą posłużę się tu w roli wiarygodnego źródła informacji o ww budowli (jak już wspomniałem - moi przodkowie biologiczni nie mogli być świadkami tych wydarzeń, więc pozostaje literatura). Architektem był Adolf Rading, a zleceniodawcą była Old Fellow Lodge, czyli loża wolnomularska. Jednak Niemcy sami przebudowali ów budynek na kino, gdy 1936 roku naziści zdelegalizowali towarzystwa masońskie. Po resztę informacji odsyłam do sieci i literatury, niczego nowego nie odkryję. Naświetliłem 5 szitek, jutro wysyłam je do wywołania. Jeśli będzie tak, jak wymyśliłem - będzie dobrze.

Poniżej dwie pary z rogu ulicy Wandy i Słowiczej (to budynki zaprojektowane przez tego samego architekta, co budynek Kina Lwów. Polecam budynek na rogu Sztabowej i Gajowickiej, ale to obiekt wojskowy i nie chciałem go fotografować.

Wczoraj na pierwszym seansie było z dziesięć osób. Na drugim chyba ciut więcej. Ale klimat piękny. I nie pachnie popkornem. Szkoda, że tylko do środy. Potem koniec. A obsługa taka miła, i nikt nie stara się zostać moim kumplem i nie proponuje mi napoju energetyzującego i punktów w programie lojalnościowym.

dla zabicia czasu

2011-06-18T21:26:00.002+02:00

Robię wszystko, by się nie uczyć. Wczoraj dotarły do mnie negatywy z laboratorium. Przefotografowałem je używając monitora jako podświetlarki. Oczywiście nie wyjąłem z pergaminu.

Goście, zęby, wycieczki i ruiny

2011-06-18T20:48:00.003+02:00

Nie poszliśmy na Leningrad we czwartek. Ale chęć pójścia przywiodła mi do domu długo wyczekiwanych Gości. Wczoraj po naprawie uzębienia pojechaliśmy na pstrąga w Góry Sowie do mekki smażonych pstrągów. Przy okazji zatrzymaliśmy się przy sanatorium w Rościszowie, pierwszy raz tam byłem, secesyjny, ogromny budynek jest obłędnie piękny.

Dzisiaj klasyczna wycieczka 45 km wokół domu. Oleśnica Mała i pałac, fontanna z rybą, oranżeria, park, kaplica. Potem inne miejscowości, tuż przed Wiązowem - Miechowice Oławskie z renesansowym dworem i ruinami kościoła. Niezwykłe, bo to druga rzecz, której nie znałem, a Goście zawsze jakoś mnie prowokują do nowych odkryć. Na fotach jest trochę detali. I gości.

Potem Wiązów, rynek, plac przy rynku, Jakubowice i kolejny niszczejący pałac, który - wg lokalnej prasy - miał być sprzedany i kilka lat temu zlikwidowano mieszczącą się w nim szkołę rolniczą i teraz stoi pusty. I żal znowu, bo jest piękny. Wrócę tam jesienią z poważną kamerą, jak tylko liści będzie mniej. I może z Gośćmi.

Goście pojechali do domu, a ja siedzę sam i myślę, jak to się nauczyć historii fotografii czeskiej i słowackiej na najbliższy egzamin. Nienawidzę zakuwania na pamięć. Po prostu.

ukradłem swoje zdjęcie

2011-06-15T20:22:00.002+02:00

Filip Zawada w wywiadzie dla Lampy z moją fotą. Już była na blogu jakoś rok temu. Dyskusje o literaturze to już za wiele jak na mój brak czasu, więc nie wydałem 5 zł na ten numer. Przepraszam, Lampo.

Z tej okazji link:

wołanie Oławskiej

2011-06-14T23:05:00.002+02:00

Właśnie wróciłem z Opola. Kolejne trzy lokalizacje ulicy Oławskiej przeszły ze stanu obrazu utajonego w fazę normalnego negatywu. Jak zwykle dzięki Sławojowi. Dwie godziny i wieczorny powrót do domu. Po drodze medyczny śmigłowiec i czterech idiotów w demonicznym koreańskim blaszaku, który bił rekordy popularności w połowie lat 90 XX w. A wcześniej zadzwoniła jakaś pipa z numeru zastrzeżonego i straszyła mnie, że wyłączy mi prąd. A ja nie jestem klientem żadnego przedsiębiorstwa energetycznego. Czy to już stalking? Chciała w sumie wydębić szybką wpłatę.

A w radiu grał Matt Elliott.

Sławoj wysłał mi fotę, którą zrobiliśmy mniej więcej miesiąc temu (ale poleciał ten miesiąc) wracając z pleneru gdzieś w okolicach Czarnkowa. Piękny ten spadochron. Piękny.

i o niczym

2011-06-12T22:04:00.003+02:00

Przed południem wsiadłem na rower, zapiąłem buty w pedały i wbrew wiatrowi ruszyłem przed siebie. Znalazłem kolejny w Oławie przykład modernistycznej architektury (Szkoła podstawowa nr 4) i pojechałem na jaz na Odrze w Ratowicach, po drodze błądząc gdzieś w polu, na którym rok temu stała jeszcze popowodziowa woda. W Siedlcach za polskim już cmentarzem natknąłem się na stary, zaniedbany, poniemiecki cmentarz. Już nie raz pisałem o moim gniewie skierowanym do winnych takich zaniedbań. Gdzieś to pokutuje cały czas i chyba nie uwolnimy się od tego, że Niemiec to albo "historyczny prześladowca", albo szef na robotach sezonowych, a szef to też zło.

Wszędzie zapachy. Kwitnie wszystko jak szalone, ptaki w lesie zagłuszają się wzajemnie. Przed domami kwitną róże, w starych, oddalonych od miast wsiach (Miłocice Małe, gdzie nie bylem od 20 lat i Miłocice, gdzie byłem pierwszy raz) rosną wielkie lipy, przez aromat ich kwiatów raz czy dwa straciłem panowanie i zapomniałem odpiąć buty od pedałów zanim rower się zatrzymał, ale obyło się bez gleby. Generalnie dzisiaj wycieczka romantyczna.

Szykuję się do szkoły. Dziwne, bo właśnie wysłałem wszystko do produkcji i teoretycznie - o ile nic nie wyskoczy - jestem gotów na 2 tygodnie przed sesją. Zwykle jadąc do do szkoły w czerwcu - jeszcze po drodze odbierałem pianki, albo makiety...

Muzycznie dzisiaj rządziło "odtwarzanie losowe", ale kilka rzeczy bardzo warto:

Miałem się nie forsować po antybiotykach, ale byłem pewien, że dobiłem 100 km. To przez wiatr, bo wyszło niecałe 70.

samo się robi

2011-06-09T22:07:00.002+02:00

Dzisiaj usłyszałem coś, co powinno być plotką i nigdy nie stać się realnością. Ktoś wymyślił, żeby wszystkie bure rudery stojące przy drogach międzynarodowych (w tym kolejowych) zamienić w nośniki wielkoformatowej reklamy. Nie chcę tego, boję się tego, mając na uwadze fatalną jakość naszej krajowej komunikacji wizualnej.

Dzisiaj znowu link do ważnej muzyki ważnego muzyka. Na Youtube jest też dwuczęściowy wywiad przeprowadzony przez pana Vilgoć z Genesis P-Orridge. Jest poniżej. Polecam.

bez tytułu. zbyt gorąco.

2011-06-08T21:55:00.003+02:00

jzs

2011-06-05T22:40:00.003+02:00

Gdybym o wczorajszym szybkim rekonesansie pojechał sam na foty, to by się skończyły źle dla "sztuki". A tak pojechałem ze Zbyszkiem i jakoś udało mi się włączyć tryb poszukiwawczu i mam dwa kadry, które tylko postawią mnie przed problemem, który wybrać. Więcej mieć nie mogłem, bo to były dwie ostatnie szitki negatywu. Biurowiec Jelczańskich Zakładów Samochodowych jest niezwykły. Pisałem wczoraj o nim, o jego dominującej, a raczej panującej nad okolicą bryle. Zanim ktoś wpadnie na pomysł, by unicestwić całość tego terenu, dobrze by było jakoś to spiąć i uratować, choćby w postaci publikacji. W sieci można znaleźć ludzi, którzy zajmowali się historią samych zakładów (a sięgać musi daleko, o czym przekonuje pomnik poświęcony ofiarom obozu Gross Rosen), albo kolejnych modeli produkowanych tu pojazdów, które przecież znał cały kraj i które budowały naszą motoryzacyjna tożsamość (choćby "ogórki"). Warto o tym poczytać w sieci:
link 1
link 2
W każdym razie dzisiaj robiłem sztukę, bo wiało niemiłosiernie i przy ekspozycji 1 sekunda wszelkie krzaki zamienią się w rozdygotaną maź. Nie wiem, czy to dobrze mi wyjdzie, więc może trzeba będzie wrócić. I może od razu machnę wczorajszy widok.

Po JZS podjechaliśmy kawałek dalej, do Miłoszyc (tam tez był mały obóz koncentracyjny, teraz został po nim pomnik i dwa lub trzy podłużne doły po barakach). Pociągi wg map mają tam prędkość "zero", bo tory są w fatalnym stanie i sami konduktorzy są zdziwieni, że w ogóle da się jechać. Ale ja zrobiłem kolejny szkic.

budyne

2011-06-04T22:50:00.003+02:00

Kompletnie dzisiaj nie brałem pod uwagę, że zrobię jakąkolwiek fotografię. Pierwszy budynek to szkic na jutro. Nie wiem jeszcze po co, ale wyjątkowo mi zagrał. To biurowiec będący kiedyś wizytówką nowoczesności Jelczańskich Zakładów Samochodowych. Widać go z wielu punktów oddalonych o ponad 10 km. W okolicy nie ma nic wyższego aż do Oławy czy Wrocławia. Korci mnie bardzo teren po wspomnianych zakładach. Znam ludzi, którzy kończyli przyległą do zakładów szkołę średnią (techniku czy zawodówkę) i spędzali tam swój produkcyjny wiek aż do emerytury. Takich historii nie jest w stanie znieść wyobraźnia współczesnego pokolenia "pierwszy-raz-zatrudniającego-się".

Drugi budynek to też szkic. Od kilkunastu lat w Oławie startował budynek, który nie mógł wystartować. Już straciłem rachubę. Jednak jak zobaczyłem ten bloczek zrobiony z koła rowerowego - niczym grom spadł na mnie wizerunek dryfującego budynku z filmu Monty Pytona. Link poniżej. I nie wiem, czy tylko ja mam na tyle chorą wyobraźnię (umysł?), że wydały mi się niemal bliźniacze?

Oczywiście musiałem się tłumaczyć, po co robię i co robię. W sensie nie musiałem, ale się wytłumaczyłem. Wciąż mam wrażenie, że my, jako naród, mamy wielki problem z wszelkiej maści urządzeniami rejestrującymi. Dziwne, że szkicownik i ołówek nie wywołując takiego napięcia, jak aparat. A przecież patrząc na współczesne produkcje mniej lub bardziej amatorskie, to stopień realności i prawdziwości wszelkich przetworzeń generuje obraz bardziej abstrakcyjny, niż szkic węglem PKiN za pomocą 3 kresek.